Dineke op werk/vakantie

We zijn weer thuis...

2005-09-05T10:05:00.000+02:00

Wat is Amsterdam toch een prachtige stad.

Ben nu een paar dagen terug en heb alleen maar leuke dingen gedaan: eerst op het vliegveld opgehaald door papa en Luc (leuk!), daarna uit eten met Luc, kennis gemaakt met mijn nieuwe huisgenoot Bram (leuke jongen!), in het vondelpark gezeten, in Leiden het nieuwe huis van papa en mama bewonderd, uit eten geweest met papa, mama, Hester en Michiel, de L&B in geweest, dronken geworden in de Bourbon Street, met Hieke bij Uilenstede theegedronken, met Ola, Hieke en Tom heerlijk gegeten bij Ola thuis, naar een chocolade-themafeestje geweest waar ik allemaal interessante mensen tegenkwam en heerlijke brownies heb gegeten, een festival in Heerhugowaard bezocht, de laatste voorstelling van de openluchtnachtbioscoop bekeken (wat een nare film trouwens), gedanst in een hippe lounge, met Govert en Hieke bij Ella over politiek gediscussieerd, bij Govert op de bank gecrasht en zojuist bij Storm langsgegaan.

Maar dat zijn natuurlijk uit cultureel oogpunt bekeken niet echt interessante zaken. Bovendien ben ik weer in het land en hoef ik jullie dus niet van mijn reilen en zeilen op de hoogte te houden. Daarom:

Hartelijk bedankt voor het lezen van mijn blog. Het houdt hier op, maar het Mot de la semaine blijft bestaan zolang het leuk blijft. Op een nieuwe locatie: www.motdelasemaine.blogspot.com. En ik houd van leven in de volle aandacht, dus ik beloof alvast dat het wat mij betreft leuk blijft zolang ik commentaar krijg. En zolang ik me nog over woorden blijf verbazen.

Kusje en tot de volgende vakantie!

Lichte laatste loodjes

2005-08-31T10:59:00.000+02:00

Hmm... ik ben klaar! Gisteren de allerlaatste tocht gelopen. Mooi weer, veel frambozen en bosbessen gevonden, leuk groepje (1 echtpaar uit Friesland). Eergisteren moesten Dennis en ik van onze zolder af, omdat er andere mensen kwamen wonen. Schnabbelmuzakkanten van het hotel. Dat betekende dat ik voor 2 dagen mijn eigen appartement heb. Bij Vangslia op de berg, prachtig uitzicht en... een sauna!

Ik heb een sauna!!! Helemaal voor mezelf!!!

Om van en naar Vangslia te komen leek het me wel handig om een fiets te hebben. De afgelopen maanden ging ik dan naar de fietsverhuur om te vragen of ik een fiets kon lenen, maar nu wilde ik er eentje voor meer dagen. Stond er nog een in de schuur die ik van Johan wel kon gebruiken. Misschien een beetje laat om nu eindelijk een fiets te hebben (pfff ik werd na een tijdje wel moe van het heel en weer lopen tussen kantoor, vvv, hotel en huis, steeds op een steenworp afstand maar toch), maar ook fijn!

En gisteren na de tocht heb ik mijn werkverslag afgeramaakt en opgestuurd naar de baas, zodat ik vandaag echt helemaal vrij heb. 's Avonds was het afscheidsetentje met Johan, Gunnveig, Jon Erik, Gina, Håkon en Diderik in het restaurant van het hotel. Lekker gegeten. Maar Noorse tafelmanieren zijn wel erg onbeleefd.

Je eet zodra het eten komt, zal niet wachten tot de rest heeft en iets als eet smakelijk wordt niet gezegd. En na het eten druppelde iedereen weg zonder afscheid te nemen.

Vandaag is het mooi weer en 's middags ga ik nog wat met Gina doen. En 's avonds is het tijd voor een toepasselijk afscheid van de Toyota: Ik rijd hem naar mijn hutje om mijn spullen naar het station te brengen, en laat hem daarna achter bij de garage voor de reparatie van de handrem. Om half een vertrekt mijn nachtbus.

Dan kom ik om 8 uur in Oslo en daar heb ik een ontbijtafspraak met Lars Marius, die ik inmiddels heb kunnen bereiken. Om vijf voor een vlieg ik terug naar Schiphol, waar ik dan kwart voor drie aankom. Terug in het platte Amsterdamse.

Mot de la semaine 35: Hekkensluiter

2005-08-31T10:37:00.000+02:00

Ik dacht dat ik nerdvrienden had. Mensen die konden googlen. Kennelijk niet. Of ze vertikken het. Googlen op en <"A4 ringband"> levert 107 resp. 87 hits. Mocht je dat teveel vinden om door te zoeken, dan moet je creatiever zijn om de verborgen betekenis te vinden: A4 ringband, misschien is er dan ook wel een A2-ringband, terwijl een multomap van die grootte wel zeldzaam is. <"A4-ringband" A2> I'm feeling lucky biedt uitkomst.

Het is een lichaamsdeel, maar geen neus. Een stukje vinger dat je met sportklimmen kunt beschadigen. Er bestaat een A1, A2, A3 en A4-ringband in iedere vinger en er kan een scheurtje in komen.

Goed, voor straf geen opgave deze week, maar alleen een verhaaltje. Vorige week hadden we 17 mensen mee op gondeltocht. Dat is een zeer goede oogst, zeker nu het laagseizoen al is ingetreden. Maar ik moest dus wel goed tellen dat we er allemaal waren. We waren bij een brug gestopt om de rivier te bekijken en gingen terug naar de auto's. Ik stond bij het hek om het dicht te doen zodra iedereen binnen was. Er kwamen een paar mensen waarvan ik dacht dat ze de laatsten waren. In plaats van te zeggen "Zijn jullie de laatsten" (kan misschien een beetje denigrerend klinken?) zei ik: "Zijn jullie de hekkensluiters?" En ik keek naar mezelf met het hek in mijn handen en riep "Onee, dat ben ik zelf!". Ik had er nog nooit over nagedacht, maar nu ineens begreep ik waar het woord hekkensluiter vandaan kwam.

En alweer bezoek!

2005-08-28T21:03:00.000+02:00

Åse Marte kwam dit weekend op bezoek. Ze heeft net een baan gekregen waarmee ze maandag begint en wilde graag nog even op vakantie, dus vrijdag kwam ze met de trein naar Oppdal. Het leek me wel leuk om een keertje mee te gaan met raften en op donderdag vroeg ik of ze misschien plek voor ons hadden. Op zaterdag was er nog net plek voor 2 extra mensen en dat was ook mijn vrije dag, dus dat kwam mooi uit. Ik had wel lang wollen ondergoed nodig voor onder het wetsuit. Nou is dat iets wat ik niet heb, maar een belletje naar Åse Marte was voldoende om het te regelen.

Toen we ons in die wetsuits hesen zag ik Heidi van het VVV. Zij heeft net als ik de hele zomer mensen verteld over de mogelijkheden van het raften en had ook besloten het eindelijk eens te gaan proberen. En ze had ook een vriendin meegenomen. Dus wij vieren, samen met nog 3 anderen en een gids in de boot. Vooraf was er een uitgebreide instructie over wat er zou gebeuren als er iemand uit de boot viel en hoe je dan het beste kon zwemmen. Het was geruststellend om te horen dat ze een goed verhaal hadden, maar ik dacht: "ach, dat zal toch wel niet gebeuren als je een beetje oplet"

Wij onderweg. De stroomversnellingen waren nogal hard, steil en vol schuimend water. En we waren nog geen uur onderweg of ik viel uit de boot. Toen ik bovenkwam zag ik dat het vlot de versnelling al gepasseerd was en dat er nog een medepassagier verderop in het water was gevallen. Het was nogal koud, maar na een stukje zwemmen bereikten we de boot en werden we erin gehesen, precies zoals we even daarvoor geleerd hadden. Toch handig, die instructies vooraf. De rest van de tocht bleven we allemaal aan boord. En wat was het mooi onderweg! Kleine stroompjes die in de rivier uitmondden, smalle canyons waar we doorheen dobberden, en nog een lekker zonnetje ook! Ik had niet verwacht dat dat raften zo leuk zou zijn! Oh en stoer natuurlijk!

Een landcruiser komt altijd op zijn pootjes terecht

2005-08-25T14:36:00.000+02:00

Mama: misschien kun je beter naar het rendiertje hieronder kijken in plaats van dit te lezen.

Laatst gehoord dat je een caravan op een toyota landcruiser kunt gooien en dat hij het dan nog doet. De Toyota welteverstaan. Of als je hem in een huis zet dat je tot ontploffing brengt. Het tvprogramma Top Gear heeft het uitgeprobeerd.

Goed, afgelopen woensdag zou ik met Valdis in het Vinstradal op bloemetjestocht gaan. Maar Valdis moest naar de tandarts en toen ging het niet door. Had ik ineens een dag vrij. Ik dacht: ik pak de Toyota en kijk eens hoe ver ik de bergen in kom. Bij Stølen, een skigebied hier, kronkelt een weg omhoog en mijn plan was die weg zo ver mogelijk te volgen en vanaf daar te gaan wandelen. Ze zijn daar druk bezig nieuwe hutjes te bouwen en de weg was ook nog in aanbouw. Op een gegeven moment hield de weg op. Het was nogal smal dus ik besloot een stukje achteruit te rijden naar een verbreding, waar ik dan de auto neer zou kunnen zetten om vanaf daar te gaan wandelen. Ik rustig op de koppeling achteruit. Ik was niet echt aan het opletten en merkte ineens dat ik een beetje van de weg afweek. Ik stopte en besloot het stuur radicaal te draaien zodat ik weer goed zou rollen. Maar dat was nou niet de juiste beslissing: het weggetje had een berm van bijna een halve meter lager en ik was juist bezig in die berm te rollen. Met de twee rechterwielen. De handrem is niet meer wat ie geweest is en mijn auto eindigde schuin tegen de berm aan. Op zo'n moment gaat er een bijzonder soort rust door me heen. Zo'n gevoel van: kijk eens Dien, nu heb je mooi je fiets in de gracht gegooid. En nu? Ik klom uit de auto (nog een flinke stap omlaag naar de weg) om hem te inspecteren. Hmm... uit het tankklepje lekte een stinkende vloeistof. Omdat in films auto's altijd ontploffen pakte ik voor mijn gevoel met gevaar voor eigen leven mijn tas uit de auto. Op veilige afstand belde ik het kantoor.

De auto ontplofte helemaal niet. Klaas van kantoor zou me wel kunnen helpen, hij kwam eraan. In de tussentijd had ik gemerkt dat ik niet helemaal alleen was. Honderd meter verderop waren ze bezig met bulldozers de weg te maken. Ik keek de meneer die aan het werk was lief aan en even later kwam hij voorrijden met zijn pickuptruck met haak. Hup, haak erop en ik mocht achter het stuur van de Toyota zitten. Inmiddels was het lekken gelukkig opgehouden, dus ik durfde wel. Hij vertelde me dat ik de koppeling moest inhouden en een beetje moest sturen. Halverwege het takelen gebaarde hij dat ik de andere kant op moest sturen. Ik keek hem blond-excuserend aan en draaide het stuur. Hij had ook verteld dat ik moest remmen zodra de auto los was. Na de stuurmanoeuvre kwam de auto snel los. Ik trapte op de rem en zette de handrem erbij. Toen zette ik de auto in zijn vrij en liet de rem los. Oeps, de handrem was een beetje stuk he? Ik rolde achterover tegen de jeep van de aardige meneer aan. Boem.

Nu voelde ik me toch echt dom. Weliswaar geen schade, want twee stoere auto's (wat zou zo'n pickup doen met een caravan erbovenop?), maar toch. Ik stamelde iets over de handrem en bood de meneer een chocoladekoekje aan. Hij hoefde geen koekje maar nam plaats achter mijn stuur om de auto te keren. Heel rustig en met het schaamrood op de kaken rolde ik terug naar Oppdal. Klaas had inmiddels een sleepauto geregeld maar dat was niet meer nodig. Een landcruiser komt immers altijd op zijn pootjes terecht.

P.S. we hebben een afspraak met de garage op 1 september, om een stukje bumber dat eraf gevallen is erop te monteren. Ik vraag ze maar om ook naar de handrem te kijken.

Valdistur

2005-08-24T10:16:00.000+02:00

Valdis Schønheyder is de moeder van Johan. Ze is gepensioneerd biologe en stond samen met haar man aan de wieg van het Schønheyder-imperium. Daarnaast beheert ze de schilderijen die op de kantoors en in de hotels hangen. En daar zitten nog best bijzondere exemplaren tussen. Jammer alleen dat er hier en daar hinderlijke gaten in zitten. In ons kantoortje bijvoorbeeld.

Ons kantoortje is de plek waar grote plattegronden van de skigebieden en accomodaties bewaard worden in een grote stalen ladenkast. Verder staat er een kleurenplotter, met een bonte verzameling cartridges en papierrollen eromheen. Voorts een opbergkast met nog meer kaarten, mappen en spullen die door de jaren door de Nederlandse gidsen gebruikt zijn. Twee wasmanden met schoonmaakspullen. Vier bureaustoelen, waarvan twee defect. Het karretje van de schoonmaker, met schoonmaakspullen. Een paar bezems en moppen. Een archiefkastje met troep. Twee flatbedscanners. Een flink bureau met daarop deze computer. Een displaytafel waarop we de geplande tours neerleggen. Verder nog wat dozen met oud drukwerk en meer plattegronden. De doos met twintig paar plastic sneeuwschoenen (van die tennisrackets om onder je schoenen te doen) is gelukkig verdwenen. En een ingebouwde kast die ik nog niet heb durven openen.

Oja, en aan de muur hangt een schilderij dat in een andere omgeving en zonder twee kogelronde gaten op ooghoogte heel smaakvol zou zijn. Mooie kleuren.

Maar smaakvol is sowieso niet een woord dat snel bij me opkomt in Noorwegen. De voorliefde voor tweedehands meubilair vond ik al een beetje bijzonder (ik dacht nog, dat zal opa wel gezaagd en gebeitst hebben, dat ze het niet weg durven te doen), maar laatst kwam ik erachter dat er genoeg winkels zijn waar je dit tweedehands meubilair nieuw kunt kopen!

Goed genoeg gezeurd, terug naar Valdis. Ze heeft in 1948 haar man leren kennen, een man die zijn carriere was begonnen met grassleetochten op Svalbard, hotelschool had gedaan in Zwitserland en ervaring had opgedaan in Parijs. En in de oorlog heeft hij nog een jaar vastgezeten. Zij kwam de omzet ophalen van de Railtender in de trein naar Trondheim, hij was de railtender en het was liefde op het eerste gezicht. In 1951 trouwden ze en gingen ze in Oppdal wonen en werken voor het hotel van de NSB (NSB is wat in Nederland de NS is, terwijl de NS was wat in Nederland de NSB was). Het hotel liep niet erg goed en in 1973 besloot de NSB zich tot haar kernactiviteiten te beperken en het hotel voor een habbekrats aan meneer Schønheyder te verkopen. Die heeft het sindsdien uitgebreid, de stationsrestauratie omgebouwd tot een goed restaurant en toen de wintersport in opkomst was was hij er als de kippen bij om daarvan een graantje mee te pikken.

Goed, zoon Johan heeft samen met zijn vrouw Gunnveig de zaken overgenomen, meneer Schønheyder is niet al te lang geleden overleden en inmiddels zijn er Jon Erik, Håkon en Diderik als nieuwe erfgenamen.

En Valdis heeft de tijd om rustig rond te wandelen en haar vriendinnen te bezoeken. Maar zoals dat gaat als je ouder wordt worden de vriendinnen schaarser. Dus komt Valdis nu en dan blijkletsen op kantoor. Ik ben inmiddels een paar keer met haar de natuur hier ingegaan en ze kan van alles vertellen over de bloemen en over de grondkenmerken die voor de bloemen nodig zijn. Afgelopen zondag zei ze: "zal ik eens meegaan op tocht?" Nou, ik vond het gezellig, maar wilde wel even checken dat ze wist waar ze aan begon. De Åmotsdalentocht is toch wel een eindje lopen. Maar ze kende de brug wel en was er weleens geweest. Ik dacht: "dat zal ook wel, die tocht wordt al jaren gehouden en is waarschijnlijk heel vaak meegeweest met de nederlandse gidsen om ze dingen over de bloemen uit te leggen"

Goed, wij onderweg. We kwamen frambozen tegen, het was stralend weer en op misschien een tiende van de weg kwamen we langs een brug. Valdis zei: "moeten we die brug niet over?" Au... kennelijk hadden we het niet over dezelfde brug gehad. Ik werd even bang dat we terug moesten gaan of, erger, dat Valdis stoer zou doorlopen tot ze in de problemen zou kunnen raken. Maar het ging prima, ze was verbaasd over de lengte van de wandeling, maar we namen voldoende pauzes en ze heeft ons van alles verteld over de paddenstoelen. Ik had een paar emmertjes meegenomen en na afloop hadden we een emmertje met verschillende bosvruchten en eentje met paddenstoelen.

Vandaag is het plan om met Valdis naar het Vinstradal te gaan. Een gebied met veel verschillende planten, waar ik nog nooit geweest ben. Maar ik heb haar nog niet zien rondlopen op kantoor, dus misschien komt het er niet van.

Ik heb zojuist de ingebouwde kast geopend. Vond het een beetje laf van mezelf om het niet te doen. Ik vond: meer schoonmaakspullen, een fles ketchup, een koffiezetapparaat en een paar badslippers.

Het rendiertje dat we af en toe zien tijdens de gondeltocht

2005-08-23T16:46:00.000+02:00

Mot de la semaine 34: A4-ringband

2005-08-23T16:26:00.000+02:00

Zo, de opgave van vorige week heeft wat reacties opgeleverd. Maar niet zo veel nieuwe woorden. In het Noors blijkt beffen te zijn "å slikke (fitte)", oftewel "(kut)likken". Voor de Engelse alternatieven verwijs ik naar de sommatie van Jasper, waarbij ik de "Taco Tuna" een goeie vondst vond. En hoe zit het met ons beffen eigenlijk? Het etymologisch woordenboek (gelukkig dit de B in het gedeelte A-F) vertelt ons dat het van het bargoense woord "bef" voor vulva komt. En dat zou dan zijn afgeleid van de betekenis die het in het modern nederlands nog heeft, dat van kraag.
Behalve wat suggesties in het Sanskriet blijven de andere talen een raadsel. Woordenboeken laten het afweten, googlen levert niet veel meer op dan ongewenste pop-ups van bewegende lichaamsdelen. En over-je-schouders-meekijkende collega's. De opgave staat nog open, ik ben blij met iedere toevoeging!

Maargoed, het woord voor de komende week...

A4-ringband. En kijk verder dan je neus lang is...

Persaandacht!

2005-08-20T11:59:00.000+02:00

De gemeente Oppdal telt ongeveer 6500 inwoners. Dat is minder dan bijvoorbeeld de Merenwijk, het stuk nieuwbouw-Leiden waar ik vandaan kom. En terwijl de Merenwijk geen lokaal krantje heeft, heeft Oppdal er twee: Wekelijks verschijnt Opp. En maar liefst drie keer per week, op dinsdag, donderdag en vrijdag is het tijd voor Opdalingen. En elke keer zo'n 32 pagina's vol met nieuws uit de gemeente.

Even rekenen: 4 kranten per week, da's 200 per jaar. Als er in elke krant een nieuwe dorpeling op de voorpagina gezet wordt is na 32 jaar iedereen een keer aan de beurt geweest. Met de hoge levensverwachting in Noorwegen kan iedereen dus minimaal twee keer wereldberoemd zijn. In Oppdal welteverstaan.

Maar het is wel schattig. Af en toe koop ik zo'n krantje en wordt ik bijgepraat over mensen met boetes wegens te hard reizen, over de laatste ontwikkelingen en roddels over de skiliften van het Schønheyder-imperium (ofwel het bedrijf van mijn baas Johan, dat eigendom is van het halve dorp) en over evenementen zoals het Noors Kampioenschap parachutespringen, of dit weekend het NK Downhill-racen.

En vandaag stond er een artikeltje in over de familie Lennon. Ze waren met me mee op tocht in Åmotsdalen afgelopen dinsdag, en de dag erop waren ze mee op muskusossafari, waar ik met paps en mams aan meedeed. Ze zijn heel gezellig, enthousiast en sportief. De kinderen wonen al anderhalf jaar in Nederland en zitten op een Europese school. Toen Juliet zei dat ze geen Nederlandse liedjes kende heb ik ze "10 kleine visjes geleerd".

Toerist van de week

bijschrift: Judith, Peter, Alison, Jack (7), Juliet (10) en Ozzie (9) wonen in Nederland door Peters baan, maar zijn Britse staatsburgers. Het interview is met het meisje, maar alle kinderen konden goed voor zich spreken.

Naam: Juliet Lennon
Beroep: Scholier
Waar kom je vandaan:
Ik woon in Bergen in Nederland, maar kom uit North Lincolnshire in Engeland
Hoe lang verblijf je in Oppdal?
We zijn maandag aangekomen en verblijven in Vangslia Fjelltun. We gaan op zondag weer naar huis.
Zijn jullie hier al vaker geweest?
Nee, dit is ons eerste verblijf in Noorwegen.
Wat heb je tot nu toe gedaan?
We zijn op muskusossafari geweest. We zagen zes dieren door de verrekijker en eentje was zo dichtbij dat we ons moesten terugtrekken. Wij waren er maar tweehonderd meter vandaan. We hebben ook een mooie boomhut gemaakt bij ons appartement.
Verder zijn we op tocht geweest in Åmotsdalen twee dagen geleden en nu gaan we raften. Morgen gaan we rotsklimmen en op zaterdag pakken we de gondelbaan omhoog en gaan we omlaag wandelen van de berg. Daarna rijden we verder naar het Hardangerfjord voor we de boot terug naar Nederland pakken.
Wat ben je daarna van plan?
Ik heb nog een zeilkamp in Nederland voordat de scholen over twee weken weer beginnen.
Wat vind je van Oppdal?
Het is zo mooi hier. Alle bergen zijn prachtig en het is leuk om er te wandelen. En ik moet zeggen dat de gidsen waar we mee op stap waren zo gezellig zijn. Ze zijn behulpzaam en kunnen goed vertellen. Ze hebben ons zelf een paar liedjes geleerd.
De hangbrug waar we over liepen was heel grappig. Wij waanden ons Indiana Jones toen we heen en weer slingerden en sprongen op de brug.
Zou je Oppdal aan je vrienden aanraden?
Oh ja! En dan zou ik ze aanraden om goede wandelschoenen mee te nemen, want het was heel leuk om in de bergen te wandelen.
Door Randi Grete

Merlot

2005-08-19T19:38:00.000+02:00

De afgelopen dagen heb ik me zelf toerist gewaand. Op dinsdag had ik een wandeltocht, en daarna kwamen mijn ouders meteen op bezoek. We hebben gegeten in de plaatselijke Chinees. Nouja, Chinees, ze hebben loempia's, teriyaki, tjap tjoy en sushi, dus laten we het een Aziaat noemen. Erg lekker om eens iets anders te eten dan het hotelvoedsel dat ik hier elke dag krijg. Dat eten is prima hoor, maar na verloop van tijd ken je het menu wel.

De volgende dag moest ik Pål Magnus wegbrengen op muskusossafari en ik stelde mijn ouders voor om dan in die buurt iets te doen. En om eerst even mee te lopen op de tocht. Uiteindelijk hebben we de hele tocht gelopen en het was erg mooi en gezellig! Mama had het wel even moeilijk met het bergwandelen, maar ze heeft in elk geval genoeg conditie om erover te blijven zeuren terwijl ze loopt, dus dat viel reuze mee. Er was een stelletje mee op tocht, Cedric en Saskia, en die wilden wel even weten wat voor werk ik nou eigenlijk deed. Ik legde uit dat mijn belangrijkste taak is om gasten te ontvangen en presentaties te geven om ze warm te maken om op de tochten mee te gaan. "Aha," zei Cedric "je bent dus een propper!" En dat is eigenlijk wel een juiste functieomschrijving. Dus ik besloot mijn propperkwaliteiten goed te gebruiken door ze een kortingsbonnetje toe te schuiven waarmee je 10% korting krijgt in het restaurant van ons concern. Na afloop van de tocht kregen Pål Magnus en ik van Cedric en Saskia een fles wijn als bedankje. Pål een chianti, ik een flesje Merlot. Dat is een heel goed kado in Noorwegen en we namen het dankbaar in ontvangst.

En we hadden ook nog goed weer! Na weken met alleen regen komt hier in Oppdal de nazomer eindelijk op gang. Hoop ik...

's Avonds was het op mijn aandringen tijd voor een nieuwe culinaire ontdekking: de pizzeria! Bij binnenkomst zagen we Cedric en Saskia. "Sorry, we hebben je proppersbon maar niet gebruikt. Maar wat doen jullie eigenlijk bij de concurrent?" zo ging de ontmoeting ongeveer. Paps stelde voor samen aan een tafeltje te gaan zitten. En dat bleek een zeer goed plan. Het klikte heel goed en we hebben wat afgelachen terwijl we stukken pizza naar binnen schoven. En na de koffie bleven we nog lang zitten. Toen het erop leek dat het restaurant ging sluiten had ik een idee: "Jongens, ik heb nog een flesje goeie Merlot liggen, zullen we die eens soldaat gaan maken?" Dus wij naar mijn huisje en daar hebben we nog gezellig verder gekletst. Maar aan alle goeds moet een end komen en voor de volgende dag hadden we allemaal drukke programma's dus rond middernacht ging iedereen weer richting huis. Met een "en bedankt voor de wijn!" namen Cedric en Saskia afscheid.

smsje van mijn ouders

2005-08-15T14:30:00.000+02:00

"We.zitten.nu.in.Hirtshals..Nemen.morgen.de.boot.
naar.Bergen..Komen.dinsdag.aan.in.Oppdal..Kan.
spatie.niet.vinden..Groeten.papa.en.mama."

Mot de la semaine 33: Å ta noen på fersken

2005-08-14T21:56:00.000+02:00

Het is wel voldoende met dat gepraat over gortig, tijd voor wat luchtigers:

De nieuwe opgave: Å ta noen på fersken

Ik heb de Noorse Elle aangeschaft. Leuk om eens typische girltalk in het Noors te lezen en nuttig voor je woordenschat ook. Er stond een artikel in getiteld "Mann med bagasje", inderdaad, over mannen met bagage. "Soms blijkt je droomman zware bagage te hebben. Maar twijfel niet, wij geven je lastenverlichting"

Verschillende typen bagage werden genoemd, en eentje was: "Han har homofil erfaring." (goh dat Noors is zo moeilijk niet, zie ik u denken) Er werden verschillende signalen genoemd waaraan te merken was dat dit een probleem was:

Je wordt jaloers als hij uit is met "the guys"

Hij is erop gefixeerd dat jullie anale sex zullen hebben

Goed, hieruit blijkt al dat de Noorse Elle behoorlijk bekrompen en vol vooroordelen zit. Homo's zijn in Noorwegen nog iets bijzonderder dan in Nederland. En natuurlijk doen alle homo's aan anale sex en vinden alle meisjes het vies. Ik las verder:

* Du tar ham på fersken med undertøyet ditt på
Jij neemt hem op de perzik met het ondergoed jouwe aan
Als jij hem op de perzik neemt met je ondergoed aan

Hmm, hmm... wat zou die uitdrukking betekenen. Het leek me vrij duidelijk: het vrouwelijk geslachtsdeel wordt vaak vergeleken met een gedroogde pruim of abrikoos, waarom niet een perzik. Dus werd de vrije vertaling:

Als hij je beft in je ondergoed

Natuurlijk, dit moest het zijn. Het past mooi in het rijtje rolbevestigende signalen. Natuurlijk vindt een jongen die weleens homoseksuele gevoelens heeft gehad vrouwelijk vocht enorm vies en wil hij haar daarom alleen in haar onderbroek beffen. Maar wel een interessante uitdrukking, iets voor het woord van de week:

Iemand beffen: Å ta noen på fersken

Het leuke is het verleggen van de actor: Beffen is iets wat de jongen doet, iemand op de perzik nemen daarbij ligt het initiatief duidelijk bij de dame. Dus ik dacht, daar kunnen we leuk over filosoferen.

Maar toen ik verderlas in het artikel bleek dat het toch ergens anders over ging. Ik las: "Jij bent het ook die bepaalt of het ok is dat hij je ondergoed draagt. In dit geval gaat het om tolarantie. Wat is jouw houding tegenover homofilie eigenlijk? Dit beinvloedt natuurlijk jouw beeld van degene van wie je tot nu toe dacht dat hij de man in je leven was. Misschien dat je toleranter wordt nu je hem kent? Het belangrijkste is dat je zijn voorgeschiedenis accepteert en leert om ermee te leven zonder dat je onzeker wordt over jullie relatie. Als je wilt dat jullie relatie werkt is het in elk geval dom om zijn geschiedenis tegen hem te gebruiken."

Huh, hij draagt het ondergoed? Dat kan ook, natuurlijk, je neemt hem op de perzik met jouw ondergoed kan ook betekenen dat hij het ondergoed draagt. Misschien betekent de uitdrukking toch iets anders, bijvoorbeeld betrappen:

"Je betrapt hem op het dragen van je ondergoed"

Tuurlijk! Alle homo's zijn travestieten!

Goed, de opgave voor deze week is: beffen in zoveel mogelijk talen. Na al dit gedoe weet ik het nog niet eens in het Noors...

De Toyota deel x

2005-08-13T17:06:00.000+02:00

Gisterochtend hadden we een afspraak om de Toyota te laten repareren. Nieuwe ruitenwisserpook, de onderdelen die er tijdens het wassen afgevallen waren zouden gemonteerd worden en een nieuw kapje voor het achterlicht kon er op.

De Toyota was deze week uitgeleend en ik had gevraagd of Gunnveig wou regelen dat de auto bij de garage kwam op vrijdag. Of de mensen die hem leenden hem konden brengen ofzo.

Toen stond de Toyota ineens weer bij ons voor de deur. Gunnveig en Johan waren op vakantie en ik wist niet of iemand hem zou brengen. Ik vroeg of Dennis de Toyota naar de garage wilde brengen als hij er na tien uur nog stond.

Terug van de tocht stond de auto nog steeds op kantoor. Bah.

De meeste garages in het dorp zijn gesloten op zaterdag, maar ik ging voor de zekerheid toch maar langs om te kijken of de garage open was op zaterdag. Het was 13:15 u. De garage bleek open van 10 tot 13u.

Ach. Maandag weer een kans.
Ben benieuwd wanneer we een nieuwe afspraak kunnen maken met de garage...

Bah ik voel me oud

2005-08-13T16:56:00.000+02:00

Dinsdag verjaardagsfeestje. Van negen tot half elf zat ik daar tussen de ballonnen, met een grote chocoladetaart (die echt goed gelukt was!) en een koelkast vol peperdure drank.

Toen kwam Dennis.

Een half uurtje later kwam Pål Magnus en Øystein. En Gina. En uiteindelijk kwam Jon Erik ook nog. Het werd nog gezellig, de meeste mensen kenden elkaar nog niet goed en het klikte nog best goed. Maar iedereen moest weer snel weg en om half een was het feest over.

Later kwamen de excusen. Maria was het vergeten, Solveig en Elisabeth moesten tot laat werken omdat de gasten in het restaurant langer bleven zitten, Joakim en Terje kwamen gewoon niet. Erik was in de bushbush gestrand met autopech.

Ik vond het wel jammer dat er weinig van het feestje was gekomen, het zou juist leuk zijn om die verschillende mensen bij elkaar te krijgen. Misschien over een paar weken een afscheidsfeestje. Ik heb nog een koelkast vol dure drank.

Hihi ik voel me jarig!

2005-08-09T20:10:00.000+02:00

Zojuist mijn mail geopend: 21 nieuwe mailtjes, geen spam, maar leuke mailtjes! Ik ga ze zo rustig lezen. En het eerste nieuwe mailtje was van hyves met als onderwerp: "Vergroot je vriendennetwerk". Misschien is dat wel niet nodig, misschien heb ik wel... genoeg aandacht?

Straks feestje, heb er al zin in!

Mot de la semaine 32: Gortig

2005-08-06T18:36:00.000+02:00

Het zou beter "Mot des huit jours" kunnen worden, want ik ben er vrij consequent in om de week een dagje langer te maken. Zo blijkt. Maar ook na 8 dagen is de oogst van het woord vigipirate schamel. Ik heb gegoogled dat er een Plan Vigipirate is, dat in 1978 in Frankrijk is opgesteld met als doel om terrorisme te voorkomen. Dat plan is na 11 september 2001 versterkt actief geworden. Want: "harde tijden vragen om harde maatregelen", zo is de geldende opinie. Vigilant zijn betekent op je hoede zijn. Dus vigipirate betekent "op je hoede zijn voor piraten". Volgens mij is de wereld inmiddels al vigipirate genoeg. Sterker nog, als ik de krant mag geloven (toegegeven, de enige Nederlandse krant die ik hier kan krijgen is de Telegraaf) wordt het nu toch allemaal wat te gortig.

Soms lees ik de column "kringen" van Rob Hoogland. Ik kan me herinneren dat die column er ook al was toen wij vijftien jaar geleden op vakantie in Frankrijk de Telegraaf kochten. En dat ook toen de column vergezeld werd door een fotootje waarmee de naam van de column meteen duidelijk was: niemand heeft zulke donkere wallen als Rob Hoogland. En dat is ook wel begrijpelijk, want die arme man ziet maar het land om zich heen verloederen. Extreem links tiert welig, de moslims kunnnen zich onbeperkt voortplanten terwijl een brave burger, die zijn ongenoegen durft te uiten als crimineel wordt behandeld! En dat ze tegenwoordig in ieder portiek drugs spuiten, dat is toch zeker wel te gortig. Hardwerkende mensen krijgen naheffing van de belasting terwijl linkse flierenfluiters met hun vingers in hun neus wao kunnen aanvragen op het moment dat ze geen inspiratie meer hebben voor hun "kunst". Om nog maar te zwijgen van subsidies.

Ik denk niet dat ik Rob's gedachtegoed helemaal goed weergeef, maar ik krijg vaak koude rillingen van zijn stukjes (vaker nog dan als ik Harry Potter lees). Mijn mening is anders:

Wordt het nu niet wat te gortig met al dat gezeur? Die inbreuk op privacy ten behoeve van onze veiligheid? Worden we er blijer van als iedereen op straat legitimatie moet laten zien? Veiliger als iedere neger gefouilleerd wordt? Iedere afwijkend uitziende persoon zich hiervoor moet verantwoorden?

Is het niet wat te gortig als er mensen gearresteerd worden die niet-commerciele flyers uitdelen in de Kalverstraat? Wat gewoon mag. Terwijl die flyers er juist over gaan dat het wat te gortig wordt? Jupijn, een vriend van Dirk, raadslid voor Amsterdam Anders/De Groenen was het in dit geval. Meer info hier.

En wat is er gortig aan gort? Waarom zou het te gortig zijn om 5 keer in 1 vakantie in bad te gaan? Ik wens u veel succes met deze nieuwe opgave!

Een eindje rijden

2005-08-06T16:11:00.000+02:00

Zo... eerst ging ik een stukje uit rijden met de Toyota. Op een bijna lege parkeerplaats dacht ik eens flink los te kunnen gaan door hard achteruit te draaien. Helaas is een bijna lege parkeerplaats niet hetzelfde als een lege parkeerplaats; in dit geval was het verschil dat er een aanhangwagentje stond met een uitstekende reflector, waartegen ik precies met mijn achterlicht tot stilstand kwam. Krrr... hoorde ik en ik stapte uit om de schade op te nemen. De behuizing van mijn achterlicht lag in stukjes op de grond, maar de aanhanger was helemaal heel en het achterlicht zelf deed het nog.

Maargoed, toch wel schade gemaakt door mijn eigen stomme schuld. Die aanhanger had me toch niks misdaan. Omdat het weekend was en er dus geen mensen op kantoor zijn en de garage ook gesloten is leek het me het beste de scherven er eerst provisorisch op te plakken en het verhaal maandag uit te leggen en te kijken of de garage deze reparatie meteen mee kon pakken. We hebben immers al een afspraak staan voor vrijdag, waarop ze het nieuwe ruitenwisserpookje gaan monteren alsmede de twee onderdelen die tijdens het autowassen zijn afgevallen. Ik aan de slag met plakband. En wat zie ik: gele randen aan de scherven. Randen van opgedroogde Bison-kit. Wat nou schade? Die behuizing lag al aan gruzelementen. Het zal nog een flinke kluif worden om iets origineels kapot te maken aan die auto.

Na het receptionistenspreekuur met Dennis naar de boerderij voor het volgende stukje rijden: ditmaal op een paard. Nou blijkt een paard best een eenvoudig vervoermiddel, als je al wat andere kent: je stapt erop als een fiets, en doet je voeten in de toeclips. Sturen en remmen doe je allebei met je handen, zoals bij varen. Gas geven doe je met je voeten, zoals bij een auto. En het is een semi-automaat: hij heeft 3 versnellingen en schakelen gebeurt automatisch als je sneller gaat, maar je kunt ook helpen door een tikje op het gaspedaal te geven. Oh en hij heeft ook nog voicerecognition.

Een nadeel is dat een paard precies weet waar hij moet lopen zodat 'ie zelf geen last heeft van bomen en takken. Helaas zit ik dan bovenop het paard en houd 'ie daar geen rekening mee. Maar het was een mooi gebied! Mooie rotspartijen, laatste vlekjes sneeuw, een bergmeertje met een eilandje erin. Heel weids en indrukwekkend!

Jeg liker faktisk hester! (Ik vind paarden aardig / Ik vind Hester aardig)

Wat ik me nu nog afvraag: zou je van paarden ook zadelpijn kunnen krijgen?

Receptioniste

2005-08-05T19:47:00.000+02:00

Dit weekend werk ik als receptioniste. Stein Terje is weg naar Oslo en zijn vaste vervanger kan het niet overnemen, dus mag ik dit weekend de gasten voor Vangslia Fjelltun ontvangen. Van 9 tot half 11 en van 4 tot 5 moet ik bij de receptie zijn, en eigenlijk daarbuiten ook als de gasten er nog niet zijn. Ik denk dat dat werk niet mijn ideaal is. Het grootste deel van de tijd is namelijk wachten. Gelukkig had Stein Terje een flinke stapel theedoeken gewassen die nog allemaal moesten worden opgevouwen. En in een hoekje vond ik een cd-rom "chicken invaders 2". En via windows XP kon ik reversi via internet spelen. En ik had Harry Potter bij me. En ik kon natuurlijk nog niks vinden bij de receptie, zoals de sleutels van de hutjes, de postzegels die ik moest verkopen, de priority-stickers die daar bij horen, het doosje waar het geld voor de postzegels in moet en het briefje waarop moet worden geschreven hoeveel geld er in het doosje terecht is gekomen.

Maargoed, wachten dus. Dit weekend loop ik geen tochten, want dat valt niet te combineren met de receptietijden. Dennis is vandaag op tocht en gaat zondag weer. En zaterdag gaan we paardrijden. De mevrouw van de manege was erg aardig: natuurlijk wilde ze ons graag meenemen op een ritje, als we dan zorgden dat ze meer Nederlandse toeristen kreeg. Maar volgens Gunnveig moeten we een beetje uitkijken om haar aan te raden: in het verleden heeft ze vaak haar afspraken vergeten zodat die arme Nederlanders uren moesten wachten voordat ze eindelijk konden paardrijden. Ach, we zien het wel, ik ben benieuwd of dat paardrijden mij een beetje bevalt.

En ik heb vandaag een bad genomen. Mmmmm... Voor het eerst in twee maanden weer lekker badderen en weken, maskertje opgedaan... Ik mocht het bad van Gina en Jon Erik gebruiken. En dat is nog niet alles: voor woensdag staat een heuse voetmassage op het programma: Gina vertelde dat Gunnveig een adresje had voor een goede voetmassage en dat gaan we komende week merken...

De afgelopen dagen...

2005-08-03T21:25:00.000+02:00

Deze week heb ik een vriendinnetje gekregen: Gina. Ze is de vrouw van Jon Erik en woont sinds een paar weken in Oppdal. We zijn ongeveer even oud, en het is leuk om eens te kunnen kletsen met iemand van mijn eigen leeftijd, die hier ook nieuw is. Gisteren hebben we in Oppdal geshopt. Eerst thee gedronken op een terrasje en toen hebben we breipennen en wol gekocht. Want Gina blijkt ook graag te breien. We hebben zelfs plannen om een breiclubje op te starten, want van de dames hier in het dorp kunnen we waarschijnlijk wel het een en ander leren. Daarna zijn we naar het vliegveld van Oppdal gegaan om te kijken naar het NK (Noors Kampioenschap dus) Parachutespringen. Dankzij de heldere hemel konden we goed de mannetjes uit de hemel zien vallen. Mooie foto's gemaakt...

En vandaag was Gina mee op wandeltocht. Verder was er een familie uit Venlo mee, met twee kleine jongens die behoorlijk stoer meewandelde. Helaas duurde het erg lang voordat het vuurtje wilde branden, maar het was een gezellige tocht!

Verder ben ik begonnen met de voorbereidingen van mijn verjaardagsfeestje: ik nodig wat mensen uit om bij me thuis te komen en taart te eten. Maar het is wel raar hoor: er zijn natuurlijk nog geen mensen die ik echt goed ken. En dus komt er een grote onzekerheid van: straks komt er niemand en moet ik de taart helemaal alleen opeten.

Maar Gina en Dennis komen in elk geval. Dus dat wordt maximaal een derde taart om naar binnen te werken. Ik voel me hier inmiddels wel thuis. Maar nu heb ik ook nog minder dan een maand over, wat gaat het toch snel...

Even naar de wasserij

2005-08-01T12:02:00.000+02:00

Vandaag de Toyota door de wasserij gehaald. Bij het uitrijden bleken er een tochtstrip en een stuk bumper op de grond te zijn gevallen :-)

Lees maar eerst

2005-07-30T16:24:00.000+02:00

Harry Potter, bladzijde 78:

Dumbledore: "Now, I think I am correct in saying that you have not told anybody that you know what the prophecy said?"
"No," said Harry.
"A wise decision, on the whole," said Dumbledore.

Poll: hoe lees jij dit? Is het nerderig om deze zinnen verkeerd te begrijpen en te vinden dat Potter's antwoord "yes" zou moeten zijn? Ik struikelde echt over dit stukje...

Mot de la semaine 31: vigipirate

2005-07-29T21:56:00.000+02:00

Afgelopen week:

Het woord akkefietje heeft de nodige Friezen aan het werk gekregen. In de verhandeling van Atze komt het Deense woord "akvavit" langs als mogelijk verwant woord. Nu hoorde ik afgelopen woensdag (terwijl ik van mijn heerlijke pizza aan het genieten was in een restaurantje in Hamar) wat mensen een "akkevit" (spreek uit: "akkewiet") bestellen. Dus het Noorse woord ligt nog dichter bij het mot de la semaine dan het Deense voorbeeld. Blijft er natuurlijk een kip/ei-vraag: is akkefietje gevormd naar volksetymologie met aquavit? Ligt de onderliggende oorsprong toch elders, bijvoorbeeld bij officina? Of toch bij Akke met haar fiets? Over de uitslag kan nog gecorrespondeerd worden... Het liefst door mensen met namen als Hieke, Auke, Tsjallinkje, Baukje of Oene.

Komende week:
Hester kwam met een mooi klinkend Frans woord op de proppen:

"wij hebben in Frankrijk ook een ontzettend mooi woord ontdekt: vigipirate. het plan vigipirate heeft iets te maken met terrorisme, maar het woord is gewoon te mooi voor woorden, vind je niet?"

Iets te maken met terrorisme? Wat dan? Pirate, daar kan ik me iets bij voorstellen, maar "vigi"? En zou je het als scheldwoord kunnen gebruiken?

Even een zakenreisje

2005-07-29T21:14:00.000+02:00

Dinsdagavond kwam Johan langs op kantoor. Hij vroeg me wat ik voor plannen had voor de volgende dag. Nou, een tocht naar Trondheim die waarschijnlijk niet doorging, omdat er nog geen inschrijvingen waren. "Wil je voor mij een auto ophalen in Oslo?" "Eh, oke?". Hij vertelde dat er nog het een en ander in orde gemaakt moest worden, en dat als ik de volgende dag om 9 uur op kantoor was wel zou horen of het doorging en de trein van 10 uur naar Oslo zou pakken. Just in case probeer ik wat oude bekenden in Oslo te mailen, misschien leuk om langs te gaan.

De volgende dag. Beetje geinternet op kantoor. Johan komt om halftien langs: "Wil je dit even inscannen?" Ik denk, oh, dan zal het reisje wel niet doorgaan. Kwart voor tien. Johan geeft me 1000 kronen: "Kijk maar of je hier een treinkaartje van kunt kopen". Vijf minuten later had ik een treinkaartje voor de expresstrein van 10:03 naar Oslo. Ik kwam Johan weer tegen en ik vertelde hem dat de trein over 10 minuten vertrok. "Oh, dan moeten we een beetje opschieten." Hij rende het kantoor in en gaf mij een telefoon en lader, vervolgens sprong hij achter het stuur van de Toyota en reden we naar de pinautomaat. Even pinnen en zonder een woord te zeggen geeft Johan me 2000 kronen. We racen verder naar het gemeentehuis. Johan roept: "Ze zouden om vijf over tien een bepaald papier klaarleggen, dat wordt een beetje krap". Even later is Johan terug met een formuliertje. We racen naar het station, Johan krabbelt zijn handtekening op het formuliertje, zegt dat we nog bellen en scheurt de Toyota terug naar kantoor waar hij waarschijnlijk weer belangrijke dingen moet doen.

Ik sta op het perron. Er wordt omgeroepen dat de trein 10 minuten vertraging heeft. Even overweeg ik om op kantoor nog even in mijn te zoeken naar het telefoonnummer van Lars Marius, maar het lijkt me handiger om de trein zeker niet te missen. Goh, dit is het dus, mijn eerste zakenreis. Een auto halen. Ach, ik merk het wel...

De reis is erg mooi, de trein davert door het dovrefjell en ik lees wat hoofdstukjes uit mijn nieuwste Harry Potter. Op Oslo Centraal bel ik de baas. Hij dicteert me een metrohalte en adres. Een garage aan de rand van de stad. Het is kwart over drie en de garage is tot vijf uur open. Een makkelijke missie lijkt het. Na een tijdje zoeken vind ik het metroperron. Het staat helemaal vol met mensen en er is geen metro in zicht. Een beveiligingsmannetje zegt dat hij geen idee heeft, gewoon, de metro's rijden niet. Stiekem voel ik me een beetje onveilig. Wat werd er ook alweer destijds in Londen omgeroepen? En waarom zijn er zoveel mensen? Het blijkt de dag te zijn van het grote U2-concert, vandaar alle mensen. Dan wordt er iets omgeroepen over grote vertragingen als gevolg van een seinstoring. En er komt een metro langs, alleen niet die die ik moet hebben. Ik besluit te wachten tot 4 uur en daarna de garage te bellen en zonodig een taxi te pakken. Om vijf voor 4 komt ook mijn metro aan. Onderweg biedt de machinist meerdere malen zijn oprechte excuses aan. Echt, het klinkt oprecht!

Goed, tijdens het wachten heb ik genoeg tijd gehad om de garage op de kaart te zoeken, en vanaf de halte vind ik het adres snel. Hoewel ik wel halverwege strand in een afgerasterd gebied met propaantanks en grote hopen gruis, maar er was uiteindelijk een weg omheen. Om tien voor vijf meld ik me bij de balie. Ik krijg wat papieren en de auto zal straks voorgereden worden. Het blijkt een rode citroen C15. Zo'n klein zakenbusje. Kenteken, verzekering blijkt geregeld en de informatie op de papieren klopt met de auto die ik voor me zie. Als hadden ze me een driewieler meegegeven, met een papiertje erbij dat het een driewieler is vind ik het prima. Johan gebeld: "mission complete" en ik maak me op om te vertrekken.

Hee, er is plek voor een radio, maar geen frontje. Aan de balie, die op punt van sluiten staat, gevraagd of er misschien een radio bij mijn Citroen hoort. Even later krijg ik een vet Pioneer-frontje mee. Yeah! Want wat is nou een auto zonder radio? (hmm... de Toyota heeft geen radio) Oke, ik bevind me met een auto en geld van de baas op een industrieterrein in Oslo. Tja, wat doe je dan? Een beetje op en neer cruisen, op zoek naar het huis van de oude bekenden. Ik herken een straat, maar waarschijnlijk wonen Lars Marius en Malin er al lang niet meer. Het is al uit tussen die twee, en was het niet onderhuur? En ik weet ook niet meer een achternaam. Dat schiet dus niet op. Verder cruisen... bij een leuke cd-winkel een plaatje gehaald en vervolgens maar terug naar Oppdal. Toch nog een rit van 420 kilometer. Onderweg een pizza (eindelijk, twee maanden lang heb ik geen pizza of pasta gegeten) gegeten in Hamar en na een vermoeiende rit ben ik om 2 uur 's nachts thuis.

Nog even langs het kantoor om het overgebleven geld en de sleutels in het postvakje van Johan te leggen. Ik ben namelijk van plan om de dag erop uit te slapen. Op het bureau vind ik een briefje van Dennis: "Men beschuldigd je ervan het licht van de Toyota vergeten te hebben". Wie had die Toyota eigenlijk het laatst gebruikt?

Oeps

2005-07-25T11:40:00.000+02:00

Gisteren gondeltur tot half drie, met de Toyota. Even later dacht ik: "de lichten?". Ditmaal kon ik me vrij zeker herinneren dat ik ze uit had gedaan. Vastbesloten dat ik me niet zou laten verleiden tot al te paranoide gedrag checkte ik het niet nog een keer.

Vandaag kijkt Gunnveig om de hoek van mijn cubicle: "Toyota? Battery. You forgot the lights."

A toyota

2005-07-24T15:26:00.000+02:00

De Toyota Landcruiser... een barrel uit de jaren '70 die gebruikt wordt voor de Muskussafari. Althans, wanneer hij het doet. Want sinds ik hier ben is er het een en ander gebeurd:

Band rechtsvoor was bijna plat. Verholpen door bij te pompen

Koplamp kapot. Inmiddels vervangen

Accu leeg omdat Dineke vergeten was het licht uit te doen

Het linkervoorwiel viel eraf terwijl Johan ermee reed. Gelukkig geen ongelukken, maar wel een reparatie nodig.

Na die reparatie waren er nieuwe schroeven nodig voor dat voorwiel. Die moesten apart besteld worden en dat duurde ruim een week.

En toen brak het pookje van de ruitenwisser. Een nieuwe wordt besteld.

En er zit een nieuw gat in de carrosserie. Maar dat valt nauwelijks meer op. Goed, de Toyota is dus een mooi-weerauto geworden en gisteren bleek mijn wandeltocht niet door te gaan wegens onvoldoende animo. Dus besloot ik lekker te gaan cruisen met de Landcruiser. Åmotan was het doel, een gebied met verschillende watervallen. Eerst verkeerd gereden (terwijl ik op presentaties zelf vertel hoe je er moet komen), maar uiteindelijk toch gevonden. Bij de afslag stond een jongen met rugzak die wel een lift kon gebruiken. Het was Matthias, een zanger uit Berlijn, die in verschillende coverbandjes zingt. Was gezellig, dus we hebben samen een rondje gelopen om een meer in het gebied.

Toen we terugkwamen bij de parkeerplaats was het etenstijd in de pittoreske hut. We wilden mee-eten, maar 240 kronen voor een maaltijd was toch wat veel van het goede. Het alternatief? Rømmegrøt voor 90 kronen. Ik dacht: "laat ik het maar weer proberen, misschien is het toch lekker". Een half bordje en vele moddervette happen met veel te veel suiker om de smaak te verbloemen later gaf ik de strijd op. Rømmegrøt is not my style. Matthias heeft zijn tentje daar in de buurt opgezet en ik ging terug naar mijn trouwe Toyota. Toen ik bij de auto aankwam was het licht aan en de accu half leeg. Oeps, weer vergeten.

Toen ik thuiskwam waren er in het hotel nog wat restjes visbuffet met salade, toch stukken lekkerder dan die pap. Thuis nog wat gelezen en toen naar bed gegaan. Ik sliep bijna toen ik op schrok: "Het licht van de Toyota!" Ik kon me niet herinneren dat ik het had uitgedaan. Er was inmiddels ruim drie uur verstreken... in mijn nachtjapon liep ik naar het kantoor. Daar stond een donkere auto. Ojee... En het licht stond gewoon uit.

Even zelf de toerist uithangen...

2005-07-23T23:14:00.000+02:00

Woensdag had ik vrij geregeld en Hieke en ik gingen dus wat Doen. Eerst ontbijten. Nou doe ik dat in het hotel, maar de manager had gezegd dat Hieke dan 75 kronen (10 euro) moest betalen. Beetje duur... Maar toevallig had Johan gezegd dat Joakim, de manager van Hotel Nor, vond dat wij als gidsen ons gezicht daar wat vaker konden laten zien. Bijvoorbeeld door eens daar te ontbijten. Dus Hieke en ik naar Hotel Nor, waar we hartelijk werden ontvangen. We mochten zelfs onze eigen wafels bakken! Helaas was daar geen tijd meer voor, want me moesten nog wat Doen. Geld halen, fietsen huren en op pad naar het Gjevilvatnet, een meer waarop een toeristencruise op en neer vaart. Prachtig tochtje was dat! Zeker een aanrader als je eens in de buurt komt. Aan de overkant van het meer helemaal niks, behalve wat wandelpaden en een oude boerderij, waar ze nog op traditionele wijze boeren. En ook wel op toeristische wijze, de boerin gaf een praatje over het boerenleven en wij aten dapper onze rømmegrøt. Rømmegrøt is een Noorse delicatesse, een pap op basis van melk en bloem. In feite is het kaasfondue zonder kaas. Met heel veel suiker erop is het nog enigszins te pruimen, maar je moet denk ik Noors zijn om het lekker te vinden.

Toen met de cruise weer terug. We hadden een plekje in de kajuit gevonden omdat het was begonnen te regenen. Na een halfuurtje in de kajuit ging het meisje op de boot aan de slag met touwen. Ik vond dat we inmiddels weleens weg mochten varen, we lagen al vrij lang met de motor aan te wachten. Maar Hieke kon me vertellen dat we al een half uur aan het varen waren. Dat had ik dus echt niet gemerkt! De boot had kennelijk vrij goeie stabilisatoren en steeds als ik dacht dat we gingen varen keek ik naar buiten. Het uitzicht veranderde niet, dus lagen we nog stil, was mijn conclusie. Maar mijn uitzicht was op hoge bergen ver weg, en dat uitzicht veranderde dus ook niet snel terwijl we vaarden. En ik maar geduldig wachten tot we in beweging zouden komen...

Het bleef maar regenen en we moesten nog door de regen terugfietsen op onze mountainbikejes. Helemaal kleddernat en onder de opgespatte blubber kwamen we thuis. Heerlijk gedoucht en daarna zijn we lekker uit eten gegaan. Steengrillen...

Nogmaals Trondheim

2005-07-23T22:33:00.000+02:00

Afgelopen dinsdagochtend kwam Hieke op bezoek. Om 5:11. De avond ervoor kon ik gelukkig vroeg naar bed, omdat Dennis de presentatie op zich nam. Goed, voor dinsdag stond de tocht naar Trondheim gepland, dus daar kon Hieke na een ontbijtje meteen op mee. En Hieke bleek ook de enige deelnemer. Dat was op zich geen enkel probleem, want nu konden we lekker ons gang gaan. En onder het mom van "dit is een tocht" konden we wel op de meeste plekken gratis naar binnen. Voor de middag hadden we met onze vrienden uit Trondheim afgesproken: Hieke met Jonas en ik met Åse Marte. Tenminste, dat dachten we. We hadden allebei geen telefoon bij ons en waren niet helemaal zeker dat onze dates hun mail hadden gelezen en tijd hadden.

Afspreekpunt Kafe Dromedar, 12:30u (de afgesproken tijd). Lekker koffie gedronken op het terrasje. Niemand te zien. Een uurtje later leek het er toch op dat ze niet zouden komen, maar ineens zag ik Åse Marte staan. Ze zag ons nog niet, maar ik verwachtte dat ze zo onze kant op zou komen. Toen ze dat niet deed liep ik maar zelf op haar af. Stomverbaasd was ze ons te zien; ze had haar mail nog niet gelezen, maar was toevallig in de buurt. Ze had een vriendin bij zich en kwam erbij zitten. Vijf minuten later kwam Jonas ook. En ook hij zorgde voor een vriend erbij, dus toen zaten we met 6 mensen die elkaar nauwelijks kenden gezellig te kletsen op het terrasje! Leuk dagje!

Mot de la semaine 30: Akkefietje

2005-07-22T00:33:00.000+02:00

Het woord van deze week is akkefietje. Verzin er maar wat leuks bij, en waar zou het in vredesnaam vandaan komen? Is het etymologisch verwant aan aquavit? Wie zegt het...

Kaas en rekenen

2005-07-17T20:47:00.000+02:00

Een paar weken geleden wilde ik kaas kopen bij de Bunnpris. Het goedkoopste merk schijfjes kaas kostte 21,90 kronen voor 300 gram. Maar er was ook een økonomi-pakning van: twee pakken van 300 gram aan elkaar vast. Voor 44,90 kronen. Hee, wat nou økonomi, dacht ik; je betaalt er meer voor!

Na even twijfelen (het is maar een kroon, ga je daar om zeuren? Nouja het gaat om het principe) besloot ik de caissiere te wijzen op deze rare prijzen. "Ja hij is duurder, maar dan heb je ook meer kaas" was haar reactie. In mijn beste Noors probeerde ik haar te vertellen dat het ook in verhouding duurder was. Ze keek en haalde haar schouders op. Ik liet het erbij en rekende mijn 300 grams verpakking af.

Vanochtend ging ik weer naar de Bunnpris, nieuwe kaas kopen. Hee, zag ik, dezelfde kaas had ineens een nieuwe prijs gekregen. Zouden ze naar me geluisterd hebben?

De nieuwe prijzen:
300 gr: 19,90
600 gr: 59,90

Hmm... ik heb maar weer 300 gram gekocht.

NIEUW!

2005-07-16T15:38:00.000+02:00

Ik heb mijn blog wat overzichtelijker gemaakt: Rechts zie je nu een lijstje "over dit blog", met info over wie wie is, wat wat is, wat oppdal is, wie ik ben en wat ik doe.

En Hieke komt aanstaande dinsdag op bezoek, heb er al zin in!

De zoete wraak van de verdwenen jas

2005-07-16T13:31:00.000+02:00

Afgelopen donderdag hadden we weer presentatie. Het ging erg goed, de mensen leken het echt interessant te vinden. Er werden druk aantekeningen gemaakt en na afloop vragen gesteld. Iedereen bedankte vriendelijk voor de informatie. Er werd veel koffie gedronken. En niemand schreef zich in voor een tocht. Helemaal niemand :(

Nou kan ik best begrijpen dat mensen zich niet inschrijven; ik ben zelf ook het meer ondernemende type. Dus echt erg kan ik het niet vinden. Maar ergens in mijn achterhoofd denk ik toch dat Johan en Gunnveig er niet echt blij mee zijn. Goed, nog even nagepraat met wat mensen en toen gingen we weer terug van Vangslia naar Oppdal. Ik kon me niet herinneren of ik mijn jas bij me had, keek even rond of hij er lag en ging toen maar terug zonder jas.

Mijn jas lag niet thuis. Ook niet op kantoor. Ook niet in het hotel, waar ik 's middags gasten had ontvangen. Ook niet in de personeelskamer, waar ik 's avonds gegeten had. Hij was ook niet gevonden in het winkelcentrum, waar ik 's middags kadootjes had gekocht. En hoe ik me ook sufpiekerde, ik kon me niet precies herinneren waar ik hem voor het laatst had gezien. Dat voelde wel een beetje dom. Een jas is toch onmisbaar als je werkt als gids. En ik heb geen andere. En de volgende dag moest ik waarschijnlijk op tocht.

Laatste mogelijkheid: Vangslia, dat ik daar niet goed genoeg had gekeken. Maar Dennis had de sleutel van de presentatiekamer en hij was op Troll og Fjord tot tot kwart over 8 (uiteindelijk zou hij om half 1 pas thuiskomen omdat zij deze keer wel de boot hadden gemist). Stein Terje van Vangslia gebeld. Die was van 4 tot 5 op de receptie en had dan een sleutel. Goed, nu nog een auto nodig om er te komen. De Toyota Landcruiser wacht namelijk al een week op nieuwe schroeven voor het linkervoorwiel. Dat wiel viel eraf toen Johan wegreed met de auto, gelukkig geen ernstige gevolgen. En de Jeep en de Honda stonden er niet.

Nouja, dan maar lopen. Vangslia is 4 km en ik had het nog nooit gelopen. Toch wel handig om gedaan te hebben, want soms vragen mensen van het hotel of ze ook kunnen lopen naar de presentatie. Half 5 was ik op Vangslia. In een hoekje van de keuken van de presentatiekamer lag... Mijn jas!!! Ik was zo blij en beloofde mezelf meteen dat ik nu toch echt beter op hem zou letten. Arme arme arme jas...

Stein Terje was blij dat ik er was: over een paar weken gaat hij een weekend weg en moet ik de receptie even overnemen. Dus hij kon me alvast een beetje wegwijs maken. Bovendien kon hij me een leukere route vertellen om terug te lopen naar Oppdal, over de Vikingbegraafplaats. Dus ik had nog een leuke wandeling terug ook!

Die wandeling terug was ik een beetje dromerig, blij met alles en lette ik niet zo goed op toen ik langs een hek liep. Krrrr, ik schuurde langs een stuk ijzerdraad. Een scheur van 5 cm in mijn jas. Ach, ik begrijp dat ook wel van hem...

Kuttemaskin

2005-07-14T23:41:00.000+02:00

Onderdeel van het werk hier is PR. Dat wil zeggen, posters en uitnodigingen maken, waarmee je mensen warm probeert te maken voor de presentatieavond en voor de tochten. Die posters maken we zelf, hier op de laserprinter. En tot nu toe waren ze allemaal op A4-formaat. Maar als je 1 uitnodiging hebt en 4 verschillende tochten, dan wordt het een beetje veel met al die blaadjes en is het niet meer te doen om het netjes neer te leggen. Bijvoorbeeld bij het hotel. Goed, ik vond het een idee om dit papierwerk wat kleiner te maken, A5 bijvoorbeeld. Nou is er hier op kantoor welgeteld 1 schaar en geen snijmachine, dus dat ging niet echt lukken. Ik nam me voor om een keer aan Gunnveig voor te stellen te investeren in een snijmachine. Maar ja, steeds kwam er iets tussen.

Vanochtend vroeg ik Gunnveig: "Heb je even?". "Eigenlijk heb ik het druk, kan het snel even?" Hmm... kan dat snel? Nouja, ik kan het altijd vragen... "Eh, misschien willen we posters op A5 gaan maken, omdat het er dan netter uitziet. Want nu is het overal zo vol met posters. Maar daarvoor hebben we een snijmachine nodig. Zou het een idee zijn er eentje aan te schaffen?" Gunnveig: "Hij komt binnen een uur binnen, verwacht ik."

Haha, makkelijk geregeld noem ik dat! Wat een vooruitziende blik van Gunnveig... en inderdaad, een uur later stond er een snijmachine, een heuse kuttemaskin! Toch wel toevallig zeg...

null komma null

2005-07-13T16:19:00.000+02:00

Ik hoorde zojuist van Kari dat het toegestane alcoholpromillage in je bloed in het verkeer in Noorwegen 0,0 is. Dat is een paar jaar geleden ingevoerd. Volgende keer toch iets meer bij nadenken als ik de volgende dag moet rijden...

... komt later

2005-07-13T15:58:00.000+02:00

Vanochtend hoorde ik Gunnveig bij mijn bed, de vrouw van de baas. Het duurde even voor ik weer bij mijn positieven was. Ze vroeg naar Dennis. Dennis? Oja, die ging vanochtend op Trondheimtocht... met de bus van 6:25... Ik wist niet waar hij was, kon ook niet echt helpen en viel weer in slaap.

8:30, de wekker. Een bijna vrije dag, behalve dat ik Pål Magnus naar het beginpunt van de muskussafari moest rijden. Hij is de enige gids die geen rijbewijs heeft, vandaar. Gauw nog een ontbijtje gegeten en op en neer gereden. Thuis aangekomen voelde ik me toch niet zo lekker en ben mijn bed weer ingedoken.

De drie mensen die zich hadden opgegeven voor de Trondheimtocht zijn naar Trondheim gegaan zonder Dennis. Ik heb hem vanochtend even gezien maar hij ligt nu weer in bed, geloof ik.

Maar het was wel echt een leuk feestje!

Drotings i Ippdal

2005-07-13T15:34:00.000+02:00

Gisteren was het personeelsfeest voor het hotel. Barbecuen met eigen vlees en gratis drank met aansluitend disco. Ik wist niet zeker of wij uitgenodigd waren, maar we moesten toch eten (dat doen we normaal in het hotel) dus Dennis stelde voor wat burgertjes te halen en even mee te doen. In het begin zaten wij aan een tafeltje alleen Nederlands te praten en ik voelde me niet echt op mijn gemak. Ook omdat ik niet zeker wist of we uitgenodigd waren en wij toch biertjes gingen drinken... De oplossing zou zijn om het gewoon even te vragen, maar ik reageerde door niet te veel drinken te pakken en goed om me heen te kijken om te zien of iemand vond dat ik er niet hoorde.

Na het eten kwamen de cognac en de likeuren op tafel. Inmiddels waren er wat mensen anders gaan zitten en hoorden Dennis en ik er wat meer bij. Ik raakte met mensen aan de praat en het werd gezelliger terwijl de mensen dronkener werden. De fles Tullamore Dew was vrij snel leeg, net als de Tyrkisk Peper droplikeur. Mensen verplaatsten zich naar de disco, waar de wedstrijd kussengevecht werd uitgevochten. Twee mensen moesten tegenover elkaar wijdbeens zitten op evenwichtsbalk en met een groot hotelkussen proberen elkaar eraf te meppen. Gemiddelde wedstrijdduur 4 seconden, dus het toernooi schoot aardig op. Ineens hoorde ik mijn naam. Ik mocht vechten tegen Maria. Maria is een aardig meisje van de receptie, en ik dacht: ach, waarom ook niet en liep richting de ring. Maria durfde niet of was te dronken. Na een hoop boegeroep kwam er vervanging. Ik weet niet meer hoe ze heette, maar wel dat ze zo op het oog twee keer zo zwaar als ik was. Die wedstrijd duurde ook niet lang, ik belandde vrijwel meteen op de mat.

Na deze nederlaag ging ik in de tuin kijken en vond daar nog een fles Absolut Wodka. Ik stond naast Joakim (geloof ik) en blij vulde ik twee plastic bekertjes. Maar Joakim dronk niet, dus gooide ik de bekertjes bij elkaar en liep ik weer naar de disco om verder te kijken naar het kussenvechten.

Toen stond ik in de disco met een plastic bekertje in mijn hand. Inmiddels al behoorlijk dronken maakte ik de fout om te denken dat er water in het bekertje zat. Dat had ik beter niet kunnen doen. Ik heb vrij veel tijd op het toilet door moeten brengen. Toen ik het toilet uit kwam leek de disco een lange tunnel die zich om me heen sloot met overal bewegende mensen en muren. Terug naar de wc dus. Uiteindelijk is het me gelukt de weg naar huis terug te vinden, geen idee meer hoe laat het was.

Overigens, dritings is Noors voor straalbezopen.

Mot de la semaine 29: Form

2005-07-13T15:12:00.000+02:00

Om een educatieve en interactieve kwinkslag te geven aan deze verder toch niet echt leerzame monoloog heb ik besloten het woord van de week te introduceren. Of, omdat dat beter klinkt:

"Le mot de la semaine"

Wat is het idee? Nou, de naam verklapt al een hoop. Iedere woensdag plaats ik het nieuwe woord van de week met een toelichting. Dit woord mag Nederlands zijn, maar ook Varsi, Esperanto of Prolog. Bijvoorbeeld. De hele week hebben jullie (de lezer!) de gelegenheid om dit woord te becommentarieren en nieuwe woorden te suggereren. Dit kan met de comments op deze site of via een mailtje aan mij (bijvoorbeeld als het woord een verrassing moet blijven). En dan is er weer een nieuwe week met een nieuw woord. Je woensdagen zullen nooit meer dezelfde zijn dankzij Le mot de la semaine!!!

form (~en (m.)) Vorm, conditie

Dit woord wordt in het Noors voornamelijk in 1 geval gebruikt: in de vraag: "Hvordan er formen din i dag?" of variaties hiervan (ze kunnen nogal wat varieren hier). Dit betekent letterlijk: "Hoe is je vorm vandaag?" en wordt meestal gevraagd op zondagochtend, aan iemand van wie bekend is dat hij de dag ervoor dronken is geworden. En ook goed dronken dan. Ik hoorde het zinnetje voor het eerst toen ik al een half jaar in Noorwegen woonde en de taal toch al aardig sprak. Ik was de avond ervoor inderdaad flink aangeschoten en op die ene dag is de vraag mij meteen een paar keer gesteld. Vandaag nog niet overigens.

Eindelijk mijn eerste wandeltocht

2005-07-12T17:16:00.000+02:00

Afgelopen zondag zou ik voor het eerst zelfstandig een wandeltocht lopen. Op het afspreekpunt kwamen twee mensen opdagen. Die hadden er weinig fiducie in. Het weer was slecht en ik moest ook nog om een lift vragen omdat een van onze auto's in reparatie was en de andere auto weg was op muskustocht. Toen besloten zij het toch maar af te blazen en ging de hele tocht niet door. Achteraf niet zo erg, want het bleef de hele dat rotweer.

Maargoed, vandaag stond dezelfde tocht op het programma, ditmaal met 8 voorinschrijvingen en goede weersvooruitzichten. De tocht is een rondje Åmotsdalen, dat is een mooie vallei rondom de rivier de Åmot (Noors is zo moeilijk niet :-)). Alles bij elkaar zo'n 12 km en in de bergen maakt dat een flinke wandeling. Mijn 8 inschrijvingen waren 4 ouders en 4 kinderen, van 6 tot 14 jaar (de kinderen dan, de ouders zaten qua leeftijd hoger). En nog een hond. Dennis wenste me veel sterkte; hij heeft wel ervaring met tochten waarbij hij jankende kinderen moest dragen. Maar het jochie van 6 hield van wandelen. Zeiden ze...

Goed, wij in de auto's. Ik moest andermaal een lift bietsen, en dat lukte, zonder schoorvoeten. En toen de weg. Ik wist bij welke afslag, en dan moesten we daar over het water. Afslag genomen, ineens zie ik sneller dan verwacht een brug. Hee, die moesten we hebben, riep ik. Goed, alletwee de auto's keren en wij de brug over. Die weg liep dood op een camping. "Onee, toch niet. Oeps." Wij weer terug. Ik had even geen flauw idee meer welke brug we nou moesten hebben...

De volgende brug dan. De chauffeur vroeg me of ik het zeker wist. Nee, moest ik bekennen. Maar even later herkende ik het en pfff... we reden goed. Naar de parkeerplaats. Over de wandelroute was ik een stuk zekerder, maar echt een goede beurt had ik nog niet gemaakt. En dan moest nog het ergste komen: het vuurtje stoken. Op een vuurplaats konden we een vuurtje maken voor pruttelkoffie. Heel pittoresk, maar heel irritant als het niet wil fikken. De vorige keer had het erg lang geduurd voordat Dennis een vuurtje had gekregen dat nog een beetje door wilde branden. En ik moet zelf bekennen nooit zelfstandig een goeie fik gemaakt te hebben. Wel vroeger veel gepookt bij de open haard en bij kampvuren, maar toch nooit helemaal alleen. Een van de twee gezinnen bleek een boerderij te hebben. Daar gingen ze vaak een vuurtje maken, vertelde Stef, het jochie van 6, me. Aha... leuk, en nu mocht ik als stadsmeisje laten zien hoe het moest. Haha...

Goed, aangekomen bij de hut met vuurplaats besloot ik eerst iemand weg te sturen om het water te halen, zodat ik me op het vuur kon concentreren. Rustig zocht ik wat stro, berkenschors, kleine houtjes, grotere houtjes... beetje schikken, aansteker erbij. Stro, schors, houtjes fikten... tegen grotere blokken... knetter knetter... Ik had vuur gemaakt! De fles benzine kon voor de verandering in de tas blijven zitten. Hup keteltje erop en als een soort volleerde gids kon ik een half uurtje later verse, precies goed sterke pruttelkoffie inschenken! Oooh yeah!!!

De rest van de tocht ging lekker... gezellig gekletst met de verschillende deelnemers. Het is nu vakantie in Midden-Nederland, dus ik kon mijn gooise r goed oefenen. Eenmaal op de terugweg werden de kinderen natuurlijk wat hangeriger. Stef had de hele weg snel vooruitgelopen (echt snel, hij liep echt door met die kleine beentjes, wilde zich natuurlijk ook wel bewijzen voor de groep), maar het laatste uur had hij het echt gehad. Nouja, hij heeft toch nog doorgebeten en om half vijf was de hele troep, inclusief hond weer terug bij de auto. Iedereen was tevreden over de tocht...

Goed, behalve het de weg kwijt raken doe ik het nog zo slecht niet hier... En wat een prachtig weer zeg! Gauw weg van die computer...

Nerds make better lovers

2005-07-10T11:12:00.000+02:00

Lieve nerdvriendjes, het komt goed met ons: http://www.nydailynews.com/front/story/317296p-271224c.html

Jezelf tegenkomen...

2005-07-09T23:01:00.000+02:00

Vandaag was mijn eerste gondeltocht. Dat is onze voor-alle-leeftijden-tocht, waarbij je met gondeltjes de berg omhooggaat en een makkelijke wandeling naar beneden maakt.
De groep bestond uit 8 volwassenen en 4 kinderen. Ineens dacht ik terug aan een bergwandeling die ik zelf als kind gemaakt had. Papa en mama hadden ons op stap laten gaan met 'de akela', een Frans meisje met veel okselhaar (ik was nog niet zo goed in de terminologie en noemde het 'schaamhaar'). Wat een ramp was dat, ik had helemaal geen zin om te wandelen. En nu ben ik zelf een akela. Met okselhaar (geen scheermesjes meegenomen hierheen).

De twee kleinste kinderen waren Ennia en Asriel (als ik het goed schrijf). Ik raakte aan de praat met Ennia. Wat een schat was dat! Het eerste wat ze tegen me zei was: "ik kan heel mooi zingen". Goeie binnenkomer is dat bij mij. Het tweede was: "Ik houd van Pippi Langkous. Ik heb een Pippi Langkous-pruik". Ik vertelde dat ik een hemd van Pippi heb. Zij bleek ook een roze Pippi-hemd te hebben, maar op die van haar stond ook een vliegtuig, dus het was niet dezelfde. Ze hield haar broek een stukje omhoog, zodat 'ie niet vies werd. Haar moeder zei: "het is een korte broek, dat is helemaal niet nodig". Ik begreep wel wat ze deed: net als de prinsessen in sprookjesboeken die hun mooie rok een stukje omhoog houden. Dat wilde ik vroeger ook altijd doen, maar ik deed het niet omdat ik geen mooie jurk had...

Goed, ik had mijn match dus gevonden.

Een stukje verderop werd ze, na wat springen en aanwezig zijn, wat drammerig en wilde ze niet meer lopen. Ik liep naar haar toe en hand in hand lopende kreeg ze er weer wat zin in. Ze vertelde dat ze bijna jarig was. Ik vroeg wanneer. 10 Augustus. Dan werd ze 5. Ik vertelde dat ik op 9 augustus 25 werd. En dat 25 toch wel 5 keer zoveel is als 5. En dat als je 5 keer zo oud wordt als ik dat je dan 75 bent. En dat je dan toch meestal wel opa of oma bent.

Na een tijdje kwamen we bij water. "Ja, ik wil naar het water", riep mijn soulmate. Omdat ik nu toch bang werd dat ze er meteen in zou duiken liep ik mee, en we gingen samen wat water uit de beek drinken. Hierbij werd haar trui een beetje nat. Ik keek ernaar: een esprit-trui. Oh, deja vu! Toen ik ongeveer haar leeftijd had was ik eens met esprit-outfit naar een pretpark in Belgie geweest. Drammerige Dineke moest en zou van de kabelbaan die over het water ging. Er hing een ketting voor en mocht dus misschien wel niet gebruikt worden. Hup, ik van de kabelbaan af en... ik haalde de overkant niet en moest na een tijdje bungelen loslaten boven het modderige water. Nog altijd een traumatische ervaring...
Goed, dus ik Ennia verteld van de kabelbaan. Ze kon zich wel voorstellen dat ik het niet zo leuk had gevonden.

Even later liep Ennia over haar handen te wrijven en te klagen over pijn. Haar vader zei: "oh, ze raakte het schrikdraad aan.". Weer een deja vu... ik had het schrikdraad ook ontdekt tijdens vakanties in de bergen. En ik begreep wel dat Ennia er last van had, met die natte mouwen geleidt het extra... Even later was het over en ze zat de reis uit zonder te zeuren.

Aah, wat lief. Volgens mij zou ik best een goeie tante kunnen worden...

Pianomann 2

2005-07-08T22:10:00.000+02:00

En een dag later: Hee, de uitwisselingsstudent heeft zich gemeld. Hij woont in Zweden, begrijpt niet wat 'ie ineens op de voorpagina deed, was niet vermist en speelt geen piano. Onze excuses...

Pianomann

2005-07-07T12:14:00.000+02:00

Gisteren op de voorpagina van de VG (Verdens Gang, zeg maar de Bild Zeitung van Noorwegen): Zie de gelijkenis: de mysterieuze pianoman, die in April in Engeland is aangespoeld, is in Oslo geweest.
Wat blijkt? Daar was bijna twintig jaar geleden een Britse uitwisselingsstudent, die inderdaad een beetje lijkt op de pianoman. Weliswaar ziet de pianoman er iets knapper uit en is de uitwisselingsstudent molliger en heeft een andere kleur haar, maar ach. Verder wordt er niet vermeld of deze uitwisselingsstudent piano kon spelen.

En dat was de hele voorpagina...

Onthouden

2005-07-06T20:54:00.000+02:00

Soms denk ik: wat mis ik nou meer, jou of het roken?
Maar als ik jou bij de supermarkt kon kopen
Met twintig tegelijk voor zestig kronen
Had ik je al lang en breed opgestoken

Ballen

2005-07-06T20:37:00.000+02:00

Waarom heb ik nou geen ballen? De eerste vraag die mensen die met mij op tocht gaan aan me stellen is: "Goh, ben je op stage?", "Doe je toerisme?", "Hoelang blijf je hier?", "Hoelang doe je dit al?"

Vragen die mensen aan Dennis stellen zijn: "Weet jij waarom er hier ladders op de daken liggen?", "Wil je even regelen dat we morgen lekkerder eten krijgen?", "Woon je al lang in Noorwegen?"

Kennelijk straal ik uit dat ik een miepje ben dat niet van aanpakken weet. Dat de bergen niet kent. Dat hier net is aangekomen en giechelend probeert om wat mensen wegwijs te maken in een wereld die ze zelf nog niet kent. Terwijl Dennis uitstraalt dat hij hier hoort, alles weet en iedereen kan helpen. En dat laatste is toch handig als je voor gids speelt. Natuurlijk, ik doe dit werk nog niet zo lang, terwijl Dennis dit voor de derde keer doet, maar toch lijkt me dat dat het verschil niet verklaart.

Ik ben een meisje. Dennis is een man. Ik weet niet hoe ik het kan veranderen, maar ik weet wel dat als ik mensen wetenswaardigheden vertel, dat de mensen dan minder luisteren en het veel minder geloven dan wanneer Dennis het zegt. Ik heb geen overwicht. Waar kun je dat in vredesnaam kopen?

Pech onderweg

2005-07-06T20:08:00.000+02:00

Vanochtend meegeweest op Muskustocht met Robert. De muskustocht heeft als doel de muskusossen te spotten onder leiding van de ervaren gids. Dit was Robert's eerste tocht. Met veel flair wist hij de indruk te wekken dat hij precies wist wat hij deed. En we kregen gelukkig ook wat dieren te zien, hoewel die stuk voor stuk eerder door anderen dan Robert gespot werden. Het was mooi weer en een leuk tochtje, en toen waren we alweer om half drie thuis.

Dus leek het me een goed idee om nog een stukje te fietsen in de omgeving. Bij de buitensportzaak kon ik een fiets lenen en ze stuurden me een kant op voor een leuk rondje. Dat zag er op de kaart inderdaad leuk uit: op de heenweg langs wat gehuchten en boerderijen, dan de snelweg oversteken en terug door het bos langs een watertje en een meertje. En het begin ging ook prima. Het was wel wat lastig om de wegen precies goed te vinden, want een kaart van 1:200000 is handiger voor auto- dan fietstochten. Maarja, we hebben geen gedetailleerder kaarten. Toen ik hierdoor een afslag had gemist besloot ik de volgende te pakken; dan moest ik een klein stukje langs de grote weg, maar ach. Op de grote weg aangekomen stond er niks aangegeven en de wegen op de kaart strookten totaal niet met de wegen die ik tegenkwam. Na kilometers over de grote weg kwam ik een tikje sacherijnig aan bij een plek die voor de verandering wel op de kaart stond, een camping. Vandaar liep er een doorgetrokken streepje over het spoor en vandaar verder langs het water. Ik sla de weg in, 'stationsveg', klinkt goed. Hij eindigt bij het spoor en er is geen brug te zien en ook geen weg aan de overkant van het spoor. Met mijn kaart in de handen bij de receptie gevraagd waar dat weggetje was. "Oh, dan moet u de tweede links pakken vanaf de stationsweg, dan komt u bij een viaduct onder het spoor door."

Oh, natuurlijk! Dankzij de aanwijzingen kon ik dus eindelijk weg van de grote weg, zij het wat kilometers later dan de oorspronkelijke bedoeling. Dit was het paadje langs het water. Maar hoe ver ik ook fietste, geen water. Wel wat geruis van beekjes, maar om daar te komen moest ik toch een eind van het pad af. En met deze kaart... Eigenlijk had ik het helemaal gehad. Stom landschap zonder water, stomme kaart zonder wegen... ik wilde naar huis. Nee Dineke, zei ik tegen mezelf: je gaat even rustig het water zoeken, daar lees je even je boekje en drink je wat en daarna mag je naar huis. Niet sacherijnig doen!

Goed, ik omlaag naar het water. Een soort grasland met omheining. Niet echt gezellig dus. Ik ging zitten op een steen. Te schuin, daar gleed ik vanaf. Ik ging zitten op het gras. Te nat, mijn broek werd nat. Gelukkig lagen er een paar planken. Duidelijk niet schuin en niet nat. Ik ging erop zitten. Middenin een spijker. Gat in mijn broek en een klein gaatje in mijn billen. Een half hoofdstukje later maar weer opgestaan. Paadje verder gevolgd. Het kwam weer uit op de grote weg. Dit was toch niet het fietstochtje waar ik op gehoopt had.

En trouwens, hoort een gids niet gewoon een goeie kaart te hebben? Ik ga er maar eentje aanschaffen...

Geheime genootschappen

2005-07-04T11:12:00.000+02:00

Sssst... straks horen ze het. Zoals de meeste mensen ben ik al van kinds af aan gefascineerd door magie, geheimen, toverkracht. En later New Age, paranormale zaken, engeltjes en elfjes. Om de een of andere redenen kunnen dingen bijzonderder lijken als ze geheim zijn en als je ze niet helemaal begrijpt. Pinkeltje en de Boze Tovenaar is nog steeds een van mijn favoriete boeken. Daarin wordt de magie gecombineerd met een soort Dutroux-affaire (alle kinderen uit het dorp worden ontvoerd) en in een goedgeschreven suspense-blockbuster weet Dick Laan vervolgens op fenomenale wijze alle puzzelstukjes bij elkaar te brengen tot een ecclectisch geheel. And Pinkeltje saves the day!

Dit genre boeken is uitermate boeiend. De ontdekking van de hemel, de Da Vinci Code zijn er ook voorbeelden van. En de film Eyes Wide Shut. Tomb Raider met de verrukkelijke Angelina Jolie. En De Slinger van Foucault van Umberto Eco, dat ik nu aan het lezen ben.

Het leuke is dat zeer intellectuele, decadente en machtige mensen verstrikt raken in mysterie. Belangrijk onderdeel is de vraag of de magie nou alleen in hun hoofd bestaat of dat er werkelijk een hemels complot van diepere betekenis achter ligt. En een goede bijrol is weggelegd voor het Geheime Genootschap.

Tempeliers, Opus Dei, Rozenkruisers, Priory of Sion, Vrijmetselaars, Illuminati, de Orde van het Gulden Vlies, de Orde van de Kousenband...

Zou het niet leuk zijn er eens een keertje lid van te zijn? Die sfeer van geheimzinnigheid, zo'n zware sigarenwalm in een oude salon met chesterfields... Kroonluchters, een potje bridge... Snobs die discussieren over hoe de wereld beter kan worden. Omdat deze snobs de tijd hebben om geheimen te verzinnen. Helaas zijn vele clubs voor mij niet toegankelijk, omdat ze of niet bestaan of alleen mannen als lid accepteren.

Hier in Oppdal is de Lions club goed vertegenwoordigd. Weliswaar niet echt geheim, maar het is wel een genootschap. En je moet er gevraagd voor worden. En gisteren kwam ik de plaatselijke Rotary tegen. Zo zie je maar, de oude mannetjes zitten overal. Als ik in het najaar toch een yup moet worden, dan toch minstens een met decadent engagement. Ik kan toch moeilijk sterven zonder in een chesterfield gezeten te hebben?

De tijd is rijp voor een nieuw, vrouwelijk geheim genootschap. Let op mijn woorden, Venus is de nieuwe naam die om u heen zal gonzen, graven zal doen openen, de wereldorde zal omkeren. Probeer ons niet te zoeken, wij vinden U.

Tijd bestaat niet, alleen horloges

The morning after

2005-07-02T20:35:00.000+02:00

Ik lag er gister rond vieren in. Wekker gezet om 8:10, want ik moest om 9 uur op Muskustocht. 's Ochtends ging de wekker. Oh, ik hoef pas om kwart voor negen de deur uit, ik kan me nog even omdraaien...

Om 9 uur werd ik uit bed gebeld: oeps, verslapen!

Geen douche (ach, de boiler is toch stuk dus warm douchen kon al niet), kleren aangeschoten en rustig lopen naar het ontmoetingspunt (een gids straalt Rust uit, geen Haast...). 9:06 stond ik paraat en de acht deelnemers waren blij me te zien!

Leuke tocht gelopen, het weer zat mee. En er waren twee meisjes uit Zwitserland mee die op interrail waren. Toch leuk om eens te praten met leeftijdgenoten. Veel water gedronken onderweg, om de biersmaak van gisteren weg te spoelen. Gelukkig kun je het water hier overal uit de beekjes halen. Maar eten niet. Da's het voordeel van je niet verslapen: dan kun je nog ontbijten.

Om 4 uur waren we weer terug. Ik ben meteen eten gaan halen bij de supermarkt. Ik denk dat ik vanavond maar niet de kroeg in ga...

Dronken in Ippdal

2005-07-02T19:44:00.000+02:00

Gisteravond speelde dr. Hook in de disco van het Hotel. Dr. Hook ja, het schijnt een legendarische Amerikaanse band uit de jaren 60-80 te zijn. En die komen dan naar "#¤#! Oppdal. En het hele dorp loopt uit. Dennis en ik hadden niet veel zin om 135 kronen (voor personeel, anders kostte het het dubbele) uit te geven voor een stelletje verlopen countrypoprockers en besloten een terrasje te pakken. Nor & Ne, de plek waar de plaatselijke hanggroepjongeren uithangen. Gezellig gekletst onder het genot van een drankje (voor mij de eerste alcohol sinds ik hier ben), met als decor strompelende, lispelende, wankelende en schreeuwende Noren. Sommige mensen herkende ik omdat ze in het hotel werken, anderen waren daar zusjes, vrienden of toch minstens bekenden van. Wat verwacht je ook in een dorp met 3500 inwoners.

Toen het wat donkerder en ook wat frisser werd (uurtje of 2) gingen we door naar Sommer'n, de hoteldisco waar inmiddels de afterparty van dr. Hook bezig was. Dronken mensen, jong en oud, stonden te lachen en dansen op muziek van AC/DC en later wat meer Eurodisco. Roxette, Wham!, dat werk. Een meisje viel op het podium op de grond, inspecteerde de vloer, draaide wat rond en werd door een vriendin even later overeindgeholpen. Om verder te dansen. Bloedmooie meisjes etaleerden hun lichamen tegenover lelijke boeren die grijnzend aan de kant stonden. Buiten op het terras werd luidruchtig gerookt en geroddeld. Er ging een beetje dezelfde sfeer als aan het einde van een tekno-feestje: iedereen kletst tegen elkaar aan, is de weg een beetje kwijt; de geluiden klinken heel hard en open en op de achtergrond hoor je de beats die binnen nog doorgaan. En de zon begint langzamerhand de donkere discolucht weg te stralen. Een meisje in de hoek heeft nog niet door dat het feest over is en staat nog heftig te dansen; haar vriendin probeert haar telefoon aan de praat te krijgen om te zien hoe laat het is.

Ik keek Dennis aan. Wij wisten wel hoe laat het was. Bedtijd...

Hoeven

2005-07-02T19:39:00.000+02:00

Ik bedacht me vandaag dat er echt nooit iets hoeft. Ik bedoel, het werkwoord hoeven. Dat kan niet in de bevestigende vorm gebruikt worden. "Ik hoef graag een stukje worst?" is klinkklare onzin, maar: "Ik hoef geen stukje worst" is heel gewoon. En waar komt het vandaan? Behoeven, behoefte, behoeftig... in het Noors heb je å behøve, wat ongeveer hetzelfde betekent. Maar dat kan wel bevestigend gebruikt worden. Iemand een etymologisch woordenboek bij de hand? Die van mij ligt in de Groenendaalstraat...

Beverleed

2005-06-30T23:24:00.000+02:00

Snow-wax
beschermt mijn Lowa's
beschermen mijn walkies
beschermen mijn compeeds
beschermen mijn blaren
beschermen mijn vel

Maar pijn doet het wel

Job Description

2005-06-28T21:05:00.000+02:00

Nu ik hier twee weken zit, een contract heb en inmiddels zelfs een bankrekening heb hier, begin ik er zo langzamerhand achter te komen wat mijn werk hier nu eigenlijk inhoudt. Het bestaat uit het volgende:

* Als Nederlandse gids ontvangen Dennis en ik twee keer per week de nieuw aangekomen Nederlandse toeristen. Ik zit dan tussen 2 en 6 bij het hotel hier in Oppdal, Dennis tussen 3 en 6 op de receptie van Vangslia Fjelltun, waar de hutjes zijn van de mensen die een zelfvoorzienend verblijf hebben geboekt. We proberen de mensen dan met uitnodigingen en posters enthousiast te maken voor de presentatie die die avond op Vangslia Fjelltun plaatsvindt.

* Die presentatie houden. Tot nu toe heeft Dennis het gedaan, overmorgen mag ik voor de eerste keer. We zijn er sowieso allebei bij, al is het maar omdat iemand de diaprojector moet bedienen. We laten dan dia's (ja echt, van die ouderwetse plaatjes) zien van de omgeving en vertellen erbij wat je kunt doen. De gemiddelde bezoeker is hier met het anwb-pakket en dat betekent dat ze hier 3 nachten blijven en 2 volle dagen hebben om iets te ondernemen. Dus verder vooruitplannen is niet handig. Behalve de informatie proberen we ook mensen te werven voor de tochten die we voor die komende twee dagen op het programma hebben staan. Verder verkopen we brochures. Er komen op zo'n avond iets van 30 tot 60 mensen, dus vrij veel!

* Die tochten houden. Iedere dag is er een zogeheten muskusossafari. Die wordt meestal door Noorse gidsen gelopen, dus we maken er wel reclame voor, maar hoeven hem zelf niet te lopen. Wel is er een gids zonder rijbewijs en als hij de tocht heeft moeten we hem heen en weer pendelen. De andere tochten zijn twee wandeltochten en twee tochten met het openbaar vervoer. In het laagseizoen organiseren we een tocht per dag. Het inwerken bestaat uit het 1 keer met Dennis meelopen met een tocht. De keer erna mag ik het zelf doen. Als ik straks voor alle tochten ben ingewerkt kunnen we ook meerdere tochten op een dag doen.

* PR. Behalve de presentaties moet er meer reclame gedaan worden. Dus zorgen dat er folders liggen bij het VV, posters op de verschillende parkeerplaatsen, in het winkelcentrum enzovoorts

* Overige klusjes. Soms moet er iets van/naar het Nederlands vertaald worden, is er even iemand nodig om gasten te ontvangen, et cetera

Het werk is voor ongeveer de helft op kantoor en de andere helft erbuiten (presentatie, tochten). We kunnen zelf onze tijd indelen en bepalen wanneer we welke tochten houden. Maar er wordt wel opgelet. Vandaag kregen we het volgende mailtje binnen:

---
Fra: Gunnveig Schønheyder Sendt: ty 28.06.2005 15:57
Til: Hollandguide
Kopi:
Emne: I need 4000 kr. more in muskoxsafari in JUNe to match last year
Vedlegg:

--
Oppdal Booking AS
Gunnveig Schønheyder

En inderdaad, "emne" betekent subject. Ik denk dat ik maar lekker ga slapen. Morgen om 6 uur op, op tocht naar Trondheim.

Nederlanders en afval

2005-06-27T22:56:00.000+02:00

Ik had al iets geschreven over Noren en afval, maar Nederlanders kunnen er ook wat van...

Vanochtend uitgeslapen. Ik moest om twee uur bij het hotel zijn om de toeristen op te wachten en daarvoor alleen wat postertjes voorbereiden, dus zorgde ik ervoor dat ik om vijf voor tien nog net kon ontbijten in het hotel. Op kantoor aangekomen bleek Kari terug te zijn van een paar weken vakantie. Zij zorgt voor mijn registratie en dus was ik blij haar te zien: misschien kon ik nu een contract krijgen!

Kari viel meteen met de deur in huis: hier heb ik de kopie van je paspoort, die moet ik hier en daarheen opsturen, als jij even met Johan (de baas) een contract regelt dan moet je daarmee naar het politiebureau en belastingkantoor en zorg ik dat je een sofinummer krijgt. Alle info die ik in de afgelopen weken zo node had gemist. Een mailtje naar Johan en een uurtje later had ik een getekend contract. De rest van de formaliteiten was ook meteen geregeld. Nu de reiskosten nog. Kari verwees me door naar Gunnveig, de vrouw van Johan. Zij regelt op kantoor allerlei administratieve dingen. Ze vertelde dat ik gewoon even een lijstje moest maken mijn reiskosten met de bonnetjes erbij en dat ze het dan zou overmaken.

Oja, de bonnetjes... mijn vlieg- en busticket had ik goed bewaard. Maarre dat treinkaartje Amsterdam - Rotterdam, had ik dat nog wel? En dat flodderige bonnetje van de bustransfer bij het vliegtuig? Vlug ging ik naar huis.

Jawel, mijn portemonnee was netjes opgeruimd. Alle bonnetjes weggegooid. Had ik het hier weggegooid of in Trondheim? Ik wist het niet meer. Een minuut later zat ik met mijn blote handen de bananen- en eierschillen uit de prullenbak te vissen. Maarja, het kon geld opleveren he? En zowaar, tussen de rotzooi vond ik zowel het trein- als het buskaartje! Zo, toch weer 50 kronen en 6,90 euro verdiend.

Om twee uur ging ik naar het hotel om de mensen te ontvangen. Dennis kwam toen ongeveer zijn nest uit. Ik had alles zo goed mogelijk voorbereid, maar vond het toch wel jammer dat we niet nog even konden overleggen over wat we vandaag gingen doen. Misschien moeten we de samenwerking nog even wat meer solide krijgen. Of misschien moet Dennis leren om voor tweeen op te staan.

Nog een boot

2005-06-25T22:13:00.000+02:00

Vandaag was mijn dag vrij! Eerst lekker uitgeslapen. Ik had bedacht dat ik bij mooi weer een fietstochtje wilde maken om de omgeving een beetje te leren kennen. Helaas bleek het slecht weer. Maargoed, van een beetje regen ga je niet dood en ik kon van Gunnveig hier op kantoor een fiets lenen. Zij kon me ook vertellen dat de boot van Osen naar Vassenden waarschijnlijk vandaag voor het eerst zou varen. Dat maakte een heel leuk rondje mogelijk:

Fiets vanuit Oppdal langs het Ångardvatn richting Storli en ga voor Storli het bergpaadje naar rechts richting Vassenden, aan het Gjevilvatn. Pak daar de boot die je Osen brengt (de andere kant van het meer, staat net niet op de kaart), en vanaf daar kun je weer terugfietsen naar Oppdal. In verband met het slechte weer leek het me verstandig om voor de zekerheid fietshandschoentjes te kopen. Kost weliswaar 25 euro, maar als ik ze niet nodig had kon ik ze altijd nog ruilen.

Goed, ik ga op weg. Het stukje fietsen van Oppdal naar Lønset was iets langer dan verwacht, ik had niet gekeken naar de schaal van de kaart, maar het bleek meer dan 20 km. Lønset naar Bårdsgarden bleek ook iets in die richting te zijn, en ik kwam er iets na half drie aan. De boot zou om half vier vertrekken vanaf Vassenden en ik had geen zin om de boot te missen, dus ik overwoog mijn kansen. Nu wel naar de schaal gekeken, het leek zo'n vijf kilometer, over een bergpaadje. Stel dat ik de helft zou kunnen fietsen, ik had immers een goeie mountainbike met dikke banden bij me, dan moest dat wel te doen zijn binnen het uur. En als de boot niet voer, dan kon ik verder fietsen richting Gjevilvasshytta (op het kaartje hieronder ongeveer bij de j van Gjevilvassdalen), waarvandaan de weg weer verhard was. Dat stukje was weliswaar bijna twee keer zo lang, maar dan hoefde ik tenminste niet dezelfde weg terug en vanaf Gjevilvannshytta was het een korter stuk terug naar Oppdal. Verder had ik zo lang de tijd als ik wilde, want donker wordt het hier toch niet.

Op naar Vassenden dus. Het begon met een graspaadje, wat op sommige plekken zelfs een soort karrenspoort werd. In de laagste versnellingen van mijn fietsje nog aardig te doen, hoewel het soms echt te steil was. En na verloop van tijd werd het paadje ook een stuk smaller en steniger. Maar fier gooide ik mijn fiets tegen de hellingen aan en hij liet zich niet zomaar kennen. Het paadje leek ongeveer 1/3 van de weg omhoog te gaan vanuit het eerste dal, en de overige 2/3 ging dan omlaag naar het tweede dal. Ik schoot niet heel erg op maar dacht: straks gaan we lekker omlaag, moet je dan eens zien. Boven bleek er nog veel sneeuw te liggen. Fietsen door stukken smeltende sneeuw had ik nog niet gedaan en het bleek een leuke uitdaging. Net als het fietsen door de blubber van de gesmolten sneeuw trouwens. Op allebei moet je uitkijken dat je niet teveel kracht zet want dan slip je weg. Te weinig snelheid dan kukel je om. En over stenen kukel je ook om. Ik ben weliswaar geen man, maar het doet toch pijn om met je kruis op de stang te belanden, dus dat omkukelen leerde ik na verloop van tijd vermijden door bijtijds af te stappen. Goed, al doende had ik niet veel tijd om om me heen te kijken. Ik had het gevoel dat ik nu toch echt in de buurt was en dat die boot waarschijnlijk al klaarstond dus ik raasde verder de velden af. In de drassige heidevelden vol stenen viel er echt niet meer te fietsen. Daar gebruikte ik mijn fiets voornamelijk als wandelstok. En fierljepstok om de stroompjes over te steken.

Inmiddels begon het terrein aardig te dalen, dus het leek me dat om iedere hoek het meer kon blinken. Maar nee. Na verloop van tijd leek het pad meer begaan; iemand had zelfs planken over stroompjes heengelegd. Oh, dan ben ik in de buurt, dacht ik. Eindelijk kon ik het meer zien liggen. Ik keek op mijn telefoon om de tijd te zien. 15:45, de boot hoort een kwartier weg te zijn. Ik speur het hele meer af, maar geen boot te zien. Misschien voer hij ook wel niet vandaag... ik wil toch nog even aan de waterkant kijken, misschien een leuk uitzicht en misschien dat er daar toch nog een boot ligt. Ik besluit mijn fiets nu maar achter te laten. Even denk ik: "Straks wordt ie gejat". Maar Vassenden is Amsterdam niet.

Zonder zware wandelstok loopt het ineens een stuk makkelijker, en het meer ziet er prachtig uit! Nergens een boot of ander teken van leven te bekennen, dus die vlieger ging niet op. Ik had onderweg niet zo op de blubber gelet en was al eens uit mijn schoen gestapt toen die in de blubber bleef hangen (ik kon de schoen niet eens meer zien, maar even grabbelen in het gat en ik had hem weer terug), dus ik was blij dat ik droge sokken bij me had. Lekker even gezeten, wat gedronken en bedacht wat ik nu weer ging doen. Het oorspronkelijk plan b, doorlopen naar Gjevilvannshytta, leek ineens iets minder slim. Ik had er geen idee van hoe begaanbaar dat stuk zou zijn, maar het was in elk geval niet verhard en langer dan het stuk wat ik nu achter de rug had. En mijn telefoon had geen bereik en eigenlijk vond ik mezelf ineens een beetje dom: niemand vertellen waar je heengaat, op een plek waar geen mens komt en waar je alleen vandaan komt als je kunt lopen. Het leek me het verstandigst om dezelfde weg terug te gaan. Ik had nu vier uur gelopen, dus dan zou ik rond achten terug zijn, nog op tijd voor eten in het hotel.

Op de terugweg ging ik iets behoedzamer te werk. Ik had nog steeds alle tijd en wist nu dat ik me echt geen gebroken enkel kon veroorloven. Helaas ging het naarste 2/3 van de tocht, wat op de heenweg nog bergafwaarts was, nu ineens omhoog! Die fiets naar beneden slepen door de sneeuw is 1 ding, omhoog slepen kost wat meer moeite. Het leek of er geen einde aankwam en die droge sokken waren al meteen kletsnat van mijn doorweekte schoenen.

Maar natuurlijk, ook de stukken die op de heenweg omhoog waren, gingen op de terugweg ineens omlaag! En dat waren de graspaadjes. Zoefzoef... handjes op de remmen en gaan! Een poep en een zucht later ben ik terug in de bewoonde wereld. Nu alleen nog even fietsen en ik ben weer thuis. En op de heenweg had ik tegenwind, dus dat komt ook wel goed. Dacht ik. Maar ruim twee uur fietsen op een te kleine mountainbike als je het eigenlijk wel gehad hebt, met doorweekte schoenen en iets minder doorweekte handschoentjes is toch niet echt een kwestie van 'effe'. Gelukkig ging de zon nog even schijnen toen ik het dal uit kwam en mijn goretex-jack bewees weer eens zijn nut. Moe en grijs van de modder kwam ik om kwart over acht thuis aan. Dennis was ook thuis. Het eerste wat hij zei was: "Je kan niet gaan douchen. Het putje is verstopt en bij mij was het na 1 minuut overstroomd. De buurvrouw kwam al klagen"

Volgende keer ga ik wel gewoon slapen op mijn vrije dag :-)

Oh, en die handschoentjes waren het geld wel waard!

Eerste tocht achter de rug. Pfff...

2005-06-24T22:04:00.000+02:00

Zo... mijn eerste tocht zit erop! Een beetje spannend was het wel. Het ging om de Troll & Fjordtur, een tocht naar Trondheim met de trein, vervolgens met de boot door de fjorden naar het zuiden en van daar terug naar Oppdal met de bus. Vorige week had ik hem samen met Dennis gelopen, maar pas gisteren kwam ik erachter dat ik hem vandaag meteen alleen moest doen. Oeps.

Ik moest de trein hebben om 6:50, met een groep van 14 mensen. Dus het eerste probleem was het opstaan. Gelukkig was ik nerveus genoeg om me niet te verslapen, dus met een bodempje ontbijt in de maag stond ik even na halfzeven op het perron de mensen te ontvangen. Die netjes kwamen... De treinrit naar Trondheim was wel prima, iedereen was nog een beetje aan het dommelen en onderweg valt er ook niet zo heel veel te zien.

Om kwart voor negen kwamen we aan in Trondheim. Daar mocht ik de hele groep rondleiden. Ik had de avond tevoren en stiekem in de trein nog jaartallen lopen stampen (er waren vijf grote branden, in 1432, 1531, 1681 enne...?) en eigenlijk ging het boven verwachting goed. Behalve de droge feitjes kon ik ook een beetje uit eigen ervaring putten en heb ik het verhaal dus doorspekt met anekdotes over leven in Noorwegen. Best leuk om voor zo'n groep dingen te vertellen; ze luisterden ook nog! De groep had er ook wel zin in en liep aardig door, waardoor we nog tijd hadden om koffie te drinken bij Solsiden, niet ver van de haven.

Twintig minuten voor vertrek van de boot verlieten we het cafeetje. Ik had nog op de kaart gekeken maar was niet helemaal zeker over het vertrekpunt van de boot. Ik dacht dat ik het onderweg wel zou herkennen, maar zo'n goed richtinggevoel heb ik ook weer niet en vorige week, de enige keer dat ik die boot gezien had, had ik onderweg niet echt opgelet. Na een tijdje besloot ik het aan mensen op straat te vragen; liever gevraagd en de boot gehaald dan koppig zijn en hem missen. De mensen op straat zeiden verschillende dingen, wisten het niet precies... ik moest die groep nog bij elkaar houden en doen of ik het wel wist (dat was moeilijk vol te houden) en en passant keek ik op mijn horloge. 11:48. De boot zou om tien voor twaalf vertrekken. Moest ik nou rennen? Maar ik wist niet waar de boot was, rennen zonder doel is wel erg dom. Iemand uit de groep keek op het kaartje en wees in een richting. Mijn enige kans was dat dat klopte, ik begon te rennen in die richting. Verder rennen, richting het water. Aan het water lagen twee boten aangemeerd. Misschien een van die twee? Toen kon ik het lezen, de rechter (de boot die het verst af lag) was de juiste. Gelukkig was het open terrein dus de rest van de groep zou me niet meer kwijtraken. Ik trok een sprintje naar de boot, door het slurfje heen, uit het slurfje, ik kijk naar de boot...

En hij komt net in beweging. Oh wat voel ik me dom. Ik gooi mijn handen omhoog, spring in de lucht en roep: "IEAAIEEE!" En wat denk je? De boot mindert vaart en legt weer aan, speciaal voor mij! Ik gebaar dat er nog veertien anderen aankomen en met een soort van glimlach mogen we allemaal hijgend aan boord komen. Pffff... dat was eventjes mazzel hebben. Als we de boot niet gehaald hadden was de hele toer in het water gevallen. Boten gaan drie keer per dag, en de bus terug gaat maar een keer op een dag. Goed, de boottocht was mooi, enorm wisselvallig weer, dus het was lekker uitwaaien geblazen op het dek.

Aankomst op Kristiansund. Hier was de groep vrij en kon ik even lekker niksdoen. Ik was wel een beetje moe na een paar dagen niet zo lang slapen en vond het dus helemaal niet erg. De bus haalden we gemakkelijk. Het was een gewone lijnbus. Maar in de tips van de gids uit 2000 (de gidsen sindsdien hadden iets minder achtergelaten) stond dat ik rustig de microfoon van de bus kon gebruiken om dingen toe te lichten. Ik vond het een beetje eng, maar heb het uiteindelijk gewaagd.

Om 20:05 kwamen we na een lange dag weer aan in Oppdal. Ik heb het gered!

Morgen een dag vrij!

Spannend...

2005-06-23T23:04:00.000+02:00

Morgenochtend begint mijn eerste zelfstandige tocht. Ik neem 14 mensen op sleeptouw naar Trondheim met de trein, daar geef ik ze een rondleiding (waarbij ik dus moet laten blijken dat ik alles van die stad weet) en daar gaan we dan precies op tijd bij de boot aankomen. Met de boot gaan we vervolgens door de fjorden heen, en dan komen we aan in Kristiansund. Daarna iedereen weer op tijd in de bus krijgen om terug te gaan naar Oppdal. We vertrekken morgenochtend om tien voor zeven, dus ik mag al naar bed. En we komen uiteindelijk om tien over acht weer terug.

Als ik morgen nog leef hoor je hoe het gegaan is!

Slaap lekker...

Kruiswoordraadsel

2005-06-22T21:16:00.000+02:00

Vandaag bladerde ik de krant door en ik stuitte op een kruiswoordraadsel. Nog wel te lastig in het Noors, maar wat me vooral opviel waren de woorden voor horizontaal en vertikaal: Vannrett en Loddrett, waterrecht en loodrecht dus! Grappig...

nog eentje dan...

2005-06-21T13:48:00.000+02:00

Nog een toevalligheidje:

Reactie op mijn blog-mailtje van Esther, die net terug is van een paar maanden Scandinavië, zij zat voor de universiteit in Denemarken:

------
Ha Dineke!

Leuk van je te horen!! En ben blij dat je het leuk hebt in Noorwegen!!

ja, je hebt gelijk, het is hier nu stralend weer! Heerlijk, je ziet gewoon dat iedereen een stuk vrolijker is! Hopelijk is het bij jou ook niet al te slecht, vooral omdat je zo veel buiten bent...

Geniet ervan!
Esther
Ps. beetje raar misschien, maar mocht je op de een of andere manier iets te horen krijgen over woonruimte in Amsterdam DENK AAN MIJ!! Ik wil graag weg hier uit A´veen!!

------
Hoi Esther,

Ik heb dit gekregen van een jongen met wie ik ooit een cursus heb
gevolgd (theatersport bij Crea). Hij zit bij Amsterdam Anders en
stuurt soms mailtjes over protest-acties en dergelijke, maar een paar
dagen geleden was het dus dit. Ik heb geen idee of het wat is, want ik
ben zelf niet op zoek, maar wie weet heb je er wat aan...

---------- Forwarded message ----------
<< knip verhaaltje over woongroepen die mensen zoeken >>

-------
Ha Dineke!

Harstikke bedankt!! je zult het namelijk niet geloven, ik heb net de afgelopen weken aan een woongroep zitten denken...

Stel je voor, als je terugkomt en ik woon in de stad.... Leuk!!

Groetjes,
Esther

Toevalligheidjes

2005-06-21T13:08:00.000+02:00

Soms maak je toevalligheidjes mee. En soms heel veel. Ik heb op het moment het gevoel dat alles loopt zoals het moet lopen, dat overal een reden voor is en dat alles klopt. Heel prettig is dat. Ik voel me verlicht! Nu klinkt dat misschien een beetje eng, dus laat ik maar gewoon wat toevalligheidjes opsommen die ik de afgelopen dagen ben tegengekomen...

Zondag kon ik overdag mijn huisje niet in omdat Dennis per ongeluk de sleutel mee had genomen op een lange tocht. Dus na wat kantoorwerk besloot ik om het dorpje maar te gaan verkennen, ik kon toch weinig anders. Eerst liep ik naar het openluchtmuseum, wat nog gesloten was. Onderweg zag ik op de grond een bankbiljet liggen. 1000000 Turkse lira. Ik had geen idee of het iets waard was, maar het zag er leuk uit en ik stak het in mijn zak. Daarna ging ik een meertje bekijken, Kullsjøen, dicht bij het dorp. Daar bleek een wandelroute te beginnen, die ik toen maar volgde. Een aardig wandelingetje, slecht aangegeven, langs de rivier hier, en langs een picknicktafel.

's Avonds tijdens het eten vertelt Terje, die hier als kok werkt, dat hij net zijn reis naar Turkije geboekt heeft. Hij vertrekt zondag. Ik pak mijn tas en geef hem het biljet. Als het veel waard is mag ie een souvenir voor me kopen. De volgende dag bekijk ik het winkelcentrum. Behalve een boekenwinkel valt me weinig op. In de namiddag komen er gasten binnen en die stellen wat vragen: "ik ben op zoek naar een leuke picknickplek". "Oh, dan moet u die wandelroute volgen langs het water, daar kunt u goed gaan zitten". "Ik ben op zoek naar een wandelkaart van het gebied". "Oh, dan kunt u het beste de boekhandel proberen".

Vandaag was ik in de boekhandel. Er was een boekje met toelichtingen bij iedere geboortedatum. Oh trouwens, papa: je bent precies even oud als Steven Tyler van Aerosmith!

En wat stond er bij mij?

"Belangrijkste eigenschappen: Egoistisch, onzeker en energiek

Jij houdt ervan in de het middelpunt van de belangstelling te staan. Bij jou is het of helemaal op of helemaal down, niet ertussenin. Je houdt ervan als mensen op een instinctieve manier naar je toe trekken. Jouw toestand is nooit gewoon.
Het zal weleens lastig zijn, maar als je een beetje stabiliteit vindt zul je het goed kunnen redden.
Wat betreft de liefde: je houdt van de spanning van het versieren. De zult misschien niet willen toegeven, maar eigenlijk houd je van een relatie waarbinnen flink wat borden en kopjes zullen sneuvelen. Je staat in het teken van Mars. Waarom probeer je het niet eens met een Ram?"

Vrij vertaald uit het Noors, wat vertaald was uit het Engels.

Nu heb ik nog nooit een bord naar iemands hoofd geslingerd, maar ik kan me wel iemand herinneren bij wie ik het tijdens bepaalde situaties graag gedaan had. Jawel, dat was een Ram...

Laatste toevalligheid? Ik ging proberen mijn kamer om te bouwen. Het bed bleek precies te passen bij de andere muur, dan kon het bureau er precies tussen, de gordijntjes kon ik precies goed ophangen en ik vond in het berghok een bijzettafeltje dat omgekeerd dienst kon doen als prullenbak. Want die hadden we niet. En zo was het hele huis een stuk gezelliger geworden.

Zojuist heb ik een eigen setje sleutels gekregen.

Oppdal Booking

2005-06-20T19:29:00.000+02:00

Zo... inmiddels ben ik alweer vijf dagen aan het werk als gids voor Oppdal Booking. En het is hier druk. Vandaag heb ik voor het eerst kunnen lunchen. Ik werd namelijk woensdag toen ik aankwam meteen ingewerkt tot avondeten. Donderdag de hele middag in het hotel gezeten om toeristen te ontvangen, waardoor ik niet naar de winkels kon voor middageten. Vrijdag en zaterdag de hele dag op toer. Zaterdagavond kon ik naar de winkels. Mmmm, dat was heerlijk! Ik heb meel, suiker en eieren gekocht zodat ik een cake kan bakken... En eten voor tussen de middag.

Toen werd het zondag en kon ik eindelijk tussen de middag eten. Maar helaas had mijn collega de huissleutel meegenomen op een tocht die van 10 tot half 7 duurde. En het eten lag in huis. Gelukkig was het stralend weer, dus ik had ook helemaal geen reden om binnen te zitten!

Over dat huis gesproken, dat laat nog wel te wensen over. We hebben de zolder van een huisje. Daar is een slaapkamer, en een ruime woonkamer/keuken. Die heb ik nu met een doek in tweeen gedeeld, zodat ik nog een soort slaapkamer heb. Na wat schuiven met meubilair ziet het er inmiddels bijna woonbaar uit. Maar echt comfortabel is het nog niet. En mijn baas heb ik misschien twee keer gezien. Ik ga binnenkort met hem praten, want eigenlijk vind ik het nu geen werkbare situatie.

Ik heb het wel enorm naar mijn zin hoor! Ik heb zelf wel een beetje door wat voor werk ik kan doen en dat gaat prima. De omgeving is prachtig en er zijn genoeg leuke dingen te doen. Alleen de organisatie...

Noren en afval

2005-06-18T21:52:00.000+02:00

Noren zijn over het algemeen niet zo milieuvriendelijk. Ze hebben meer dan genoeg water, olie en waterkracht in het land en kijken daarom niet op een druppeltje meer of minder. Zo is het me weleens overkomen dat ik in een Noors huis wilde douchen. Het licht op de badkamer brandde echter, dus ik dacht dat er iemand op zat. Toen ik even later toch durfde te kijken bleek de kamer leeg. Waarom zou je het badkamerlicht uitdoen als je toch genoeg energie hebt? Ook qua waterverbruik heb ik me weleens verbaasd. Twee minuten tandenpoetsen met een hard lopende kraan? Ik had het niet bedacht. Maargoed, afval scheiden, daar zijn de Noren echt helden in. Een aparte bak voor papier, voor glas, voor karton (dus karton mag niet in de papierbak), voor plastic flessen, voor melkkartonnen (maar dus geen gewoon karton)... Zelfs in de trein moet je je spullen gescheiden weggooien bij het afvaleiland op de balkons.

En er zijn weer, zoals zo vaak in dit land, regeltjes bij: je hebt als huishouden recht op een bepaald aantal kilo afval, daarboven moet je betalen. Maar er is een mogelijkheid om dit aantal omhoog te krijgen: als je luierdragende kinderen hebt mag je een schriftelijk verzoek voor verhoging indienen. Ik vraag me af of je bij die brief nog bewijsstukken moet stoppen...

Fylletur

2005-06-15T23:15:00.000+02:00

Å gå på fylletur. Eens lekker dronken worden, het is een staande uitdrukking in het Noors. Iedere zaterdag wordt iedere echte Noor goed zat. Omdat het zo duur is in de kroeg (nouja, vanaf 5 euro voor een halve liter bier, maar de levensstandaard ligt hier sowieso hoger) begint het traditioneel met 'forspil', indrinken bij iemand thuis. Toen ik zaterdag was aangekomen in Trondheim was het dus 's avonds meteen tijd voor 'å gå på fylletur'. Ik had wat drank meegenomen, dus samen Åse Marte een forspil gehouden met Siete Vinas-wijn en El Picu Blue Curacao. Enigszins aangeschoten begaven we ons richting stad. Daar gingen we naar 'Cherrox', een nieuwe kroeg in 70's aankleding en met een funky mix van muziek van de jaren '70 tot nu. De mannen waren duidelijk in de meerderheid, dus over aandacht hadden we niet te klagen. Na een tijdje stond Åse Marte tegen een jongen aangeplakt terwijl ik de drie etages op en neer bleef lopen, een praatje maakte met mensen, en vervolgens weer terugging omdat ik bang was dat ik Åse Marte kwijt zou raken. Die dan nog steeds op de zelfde plek bleek te staan, tegen dezelfde jongen aangeplakt. Je zou het misschien niet denken, maar ik heb me zeker vermaakt! Tegen vieren stonden we buiten. De zon kwam net op. Åse Marte zei: Hee, ik was echt niet dronken vanavond zeg!

Bendikturen

2005-06-15T22:09:00.000+02:00

Om twee uur 's middags werden we wakker. Mooi weer daar! In lichtelijk gebroken Noors bijgekletst met Åse Marte. Zij bleek een heel lief vriendje gehad te hebben, die het helaas net voor haar examens uitgemaakt had omdat hij het niet aankon. Pfff, jammer hoor. Dat een jongen zegt: "Ja, jij bent het echt voor me, maar ik kan het niet aan, want ik ben depressief en nu pieker ik zoveel". Ze had het er begrijpelijkerwijs moeilijk mee gehad, maar heeft wonderwel de examens goed gemaakt. Die waren een week of drie terug. En nu heeft ze mij alles over die jongen verteld. Dan liepen we in de stad en zei ze: "In dit cafe zouden we iets gaan eten, maar het bleek gesloten te zijn". Of: "Hier op dit bankje zei hij dat hij van me hield". De eerste date die ze hadden was een blind date, opgezet door een gemeenschappelijke vriend. Die date heeft 25 uur geduurd, terwijl ze van cafe via restaurant tot cafe de stad doorliepen.

En met Åse Marte heb ik de afgelopen dagen ongeveer hetzelfde gedaan. We zijn naar alle hippe en minder hippe tenten van Trondheim geweest. Ik heb uitgevonden dat garnalen met witte wijn hier het zomergerecht is, terwijl rosé nauwelijks verkrijgbaar is (snik). Verder is er een nieuw gebied, Solskinnet, met een overdekt winkelcentrum en cafeetjes met uitzicht op het water. Het is gevestigd in oude industriegebouwen en deed me denken aan het hallen-plan van Harry de Winter in Oud-West. Åse Marte vertelde me dat de huizenprijzen in dat gebied enorm gestegen zijn. Misschien wordt het tijd om eens na te denken over de aanschaf van een appartementje in de Bellamystraat... Maargoed, de 25-uursdate was begonnen bij de tapasbar bij solskinnet, waarna ze gezellig gewandeld hadden en toen en toen en toen... We hebben het concept van de Bendiktur bedacht: Åse Marte leidt toeristen rond door Trondheim aan de hand van alle plekken waar ze met Bendik geweest is. Laatste stop is haar kamer waar hij het uitmaakte. Tissues binnen handbereik en kwijlmuziek op de achtergrond.

Ze vroeg me nog wat ik vond van de naam Bendik. Als Nederlander heb ik er toch moeite mee, het lijkt me dat je echt verschrikkelijk gepest wordt met die naam. Jatoch?

Velkommen

2005-06-15T21:40:00.000+02:00

Hei alle sammen!

Ik zit alweer sinds vrijdag in Noorwegen. Maar laat ik bij het begin beginnen...
Vrijdag de hele dag ingepakt en gereisd. Met een kleine kater van het vrijgezellenfeestje de avond ervoor (ja Ola, veel geluk gewenst!) lukte het me mijn hele appartement schoon achter te laten. Beladen met koffers pakte ik de trein naar Rotterdam. Meteen begreep ik weer waarom iedereen zo'n hekel heeft aan Rotterdam: wat is dat toch een lelijke stad. En iedereen keek lelijk naar me. Nou helpt het wel als je rondbanjert met allerlei koffers en kijk ik in Amsterdam alle toeristen ook aan alsof het onverwachte regendruppels zijn, maar toch... Goed, Rotterdam werd Oslo werd Trondheim. Daar kwam ik om 8 uur 's ochtends aan op het station en Åse Marte, een vriendin die ik al vijf jaar niet gezien had, kwam al gauw aanlopen. Ze liet me haar kamer zien en vertelde dat het haar gewoonte niet was zo vroeg op te staan. Moe van de reis liet ik me op bed ploffen. Die vrijgezellenavond had er toch wel ingehakt en slapen in de bus blijft moeilijk.

Lijst van personen

2005-06-15T12:00:00.002+02:00

Op deze lijst staan de personen toegelicht die nogal eens terug kunnen komen in mijn blog. Vragen/aanvullingen? Mail me!

Persoon	Rol
Dennis	De Nederlandse collega. Dennis doet dit werk voor de derde keer en hij begint een maand eerder en werkt een maand langer door dan ik. De rest van het jaar reist Dennis, door Azie en voor komend jaar heeft hij het plan opgevat om Noord-Afrika van dichtbij te bekijken. Dennis is tevens gelicenseerd muskusossafarigids. Zie ook zijn blog
Gina	De vrouw van Jon Erik, ze komt uit Jamaica en woont nu ineens in Oppdal. Mijn eerste vriendinnetje hier!
Gunnveig	De vrouw van Johan. Zij werkt op kantoor en regelt daar bijna alles, behalve de auto's. Daarvoor moet je bij Johan zijn.
Hieke	De schone Hieke behoeft eigenlijk geen introductie. Mijn zeer goede vriendin uit Amsterdam, die ook een jaar in Noorwegen op school heeft gezeten. Komt op bezoek van 18 t/m 22 juli
ik	zie mijn profiel
Joakim	Bedrijfsleider van Hotel NOR. Lekker ding.
Johan	De grote baas en eigenaar van alle dingen. Een slimme zakenman, nu eens hier, dan weer daar, maar als je hem eenmaal te pakken hebt gebeurt er wel wat!
Jon Erik	De zoon van Johan en Gunnveig. Is net terug van een lang verblijf in New York. De nerd van het kantoor.
Kari	Verzorgt de financiele administratie op kantoor en doet dat altijd met een goed humeur. Heeft net een kleinzoon gekregen, Elias.
Maria	Receptioniste bij het Quality Hotel. Komt uit Noord-Noorwegen
Pål Magnus	Muskusossafarigids zonder rijbewijs. Als hij de tocht loopt betekent het dat ik of Dennis hem op en neer moet pendelen (40km heen).
Robert	Muskusossafarigids. Zit in het voetbalteam met Pål Magnus en Øystein
Stein Terje	Regelt alles bij Vangslia Fjelltun, de hutjes
Steinar	De baas van het Quality Hotel
Terje	Kok bij het Quality Hotel. Is grootverbruiker van snus, ofwel pruimtabak
Tone	Receptioniste bij het Quality Hotel. Gezellige meid!
Valdis	De moeder van Johan. Gepensioneerd biologe. Het grootste deel van de dag wandelt ze in de bergen en ze hopt af en toe langs op kantoor om tegen iedereen te kletsen. Verder beheert ze de kunstcollectie van het Schønheyder-imperium.
Øystein	Muskusossafarigids
Åse Marte	Vriendin uit Noorwegen. Ik zat destijds samen met haar op school en we woonden in hetzelfde huisje. Sindsdien hebben we een beetje contact gehouden en voordat ik bij Oppdal Booking begon ben ik een paar dagen bij haar op bezoek gegaan in Trondheim

Lijst van dingen

2005-06-15T12:00:00.001+02:00

Hieronder volgt de lijst met dingen die nogal eens terugkeren in mijn blog. Zie ook de lijst van personen. Op de kaart kun je zien waar in het dorp de dingen liggen. Heb je vragen over andere dingen of dingen die niet duidelijk genoeg zijn, mail me dan!

Ding:	Wat is het?
Kantoor	Het kantoor van Oppdal Booking, in het centrum van Oppdal. Het bruisende hart van het Schønheyder Imperium. Hier worden plannen en posters gemaakt. Hier staat ook de computer van de Holland Guides, waarvandaan ik dit blog bijhoudt.
Vangslia Fjelltun	Een appartementencomplex een paar kilometer buiten Oppdal. In de winter is het een skigebied en in de zomer zitten er veel Nederlanders, meest via de ANWB en Oad. Op maandag en donderdag staat Dennis van 3 tot 6 gasten te verwelkomen en uit te nodigen voor de presentatie
Quality hotel	Het belangrijkste hotel van Oppdal, gelegen naast het station. Hier eten Dennis en ik en bovendien is in dit hotel de disco Sommer'n en de pub George. Op maandag en donderdag sta ik van 2 tot 6 in het hotel gasten te verwelkomen
Hotel NOR	Het andere hotel van Oppdal. Is na lange tijd dicht te zijn geweest in februari weer geopend. Nog niet al te druk.
Bjerkehuset	Op de zolder van dit huis slapen Dennis en ik. Het is een beetje behelpen, want er is maar 1 slaapkamer, dus ik slaap in de woonkamer. Op de begane grond wordt druk getimmerd en gesloopt, want Jon Erik komt daar wonen als het eenmaal omgebouwd is.
Muskusostocht	Een tocht die Oppdal Booking iedere dag organiseert. Vanaf het Dovrefjell, 40 km ten zuiden van Oppdal, begint een wandeltocht op zoek naar de muskusdieren. Er zijn verschillende Noorse gidsen die elkaar afwisselen in het lopen van de tochten.
Andere tochten	De rest van de tochten zijn voornamelijk op Nederlanders gericht en worden door Dennis en mij gelopen. We hebben de gondeltocht (makkelijke wandeltocht) Åmotsdalentocht (pittigere wandeltocht), Troll og Fjord-tocht (lange tocht met rondleiding in Trondheim en bootreis voor de fjorden) en de Trondheimtocht (stadstrip met rondleiding in Trondheim).

Oppdal

2005-06-15T12:00:00.000+02:00

Oppdal is een dorp met 3000 inwoners, 120 kilometer ten zuiden van Trondheim en 400 kilometer ten noordoosten van Oslo. De gemeente Oppdal, beslaat 2272 km2 en is daarmee nog groter dan Limburg. In die hele gemeente wonen 6500 mensen, dus Oppdal is het bruisende centrum hiervan. Verder lopen er nog 20000 schapen rond in de gemeente Oppdal.

Legenda:

(1): het huis van Dennis en mij aan de Aunevegen

(2): Oppdal Booking is het bedrijf waar ik voor werk. Ze regelen accommodaties, organiseren tochten en zijn eigenaar van een paar skiliften. Op dit moment komt er een oude skilift uit Oostenrijk in vrachtwagenladinkjes naar Oppdal toe om in de winter van 2006/2007 misschien in gebruik te worden genomen.

(3): Het Quality Hotel

(4): Hotel Nor

(5): Vangslia Fjelltun, 3 km naar het westen over deze weg

Op Oppdal.com kun je met de webcam kijken naar Oppdal! Ik zwaai er elke dinsdag naar om vijf voor half zes in de ochtend :) Op die site vind je ook wat andere info, maar het is wel in het Noors.